Dagboeken
Cora
Thuissituatie
Van de ene op de andere dag veranderde het leven van Cora (51) en Wim (55) totaal. Wim kreeg in februari 2009 een infarct in de hersenstam.Reageer op dit dagboek
In ons forum kunt u reageren op het dagboek van Cora.14 juni 2010
Bericht 1 van 20Dé mantelzorger bestaat niet!
Afgelopen weekend raakte ik op internet verzeild in een discussie over een artikel waarin stond dat een kwart van de mantelzorgers stopt met werken. Zie: http://www.thuiszorgnieuws.nl/kwart-mantelzorgers-stopt-met-werken/.
Het artikel ging vooral over ouders van thuiswonende kinderen die intensieve zorg nodig hebben. In de discussie ging het al gauw over miskende gevoelens en onderwaardering van het mantelzorgerschap. Je ziet dan ook dat per gemeente en per zorgkantoor anders wordt omgegaan met ondersteuning van mantelzorgers en waardering in PGB.
In al dat gedoe over hoe het allemaal zou moeten voor dé mantelzorger raak ik al heel gauw het spoor bijster. Voor mij maakt het zoveel uit of je 24 uur/dag en 7 dagen/week voor iemand zorgt, of dat je bijvoorbeeld één dag/week voor je dementerende moeder zorgt. Allemaal mantelzorg, maar de belasting én de mogelijkheden om te blijven werken zijn zeer verschillend. Hoe kun je als overheid dan gerichte maatregelen verzinnen voor dé mantelzorger? Dat kan in mijn ogen niet. Misschien is dat ook waarom het zo moeilijk is om voldoende aandacht en waardering voor deze groep te krijgen?
Neem het mantelzorgcompliment van 250 euro. Iedere mantelzorger kan daarvoor in aanmerking komen, zonder onderscheid. Maar voor iemand die dag en nacht zorgt is dat misschien gevoelsmatig een afkoopbedrag, en voor iemand die één dag in de week zorgt is dat misschien een leuke opsteker. Dus... wat voor de één als positief wordt ervaren, kan voor de ander een belediging zijn.
Daarom pleit ik voor een onderverdeling van het begrip mantelzorg in specifieke doelgroepen. En dat er per doelgroep wordt gesproken over passend beleid en evt. ondersteuning.
Bij doelgroepen denk ik bijvoorbeeld aan ouders van inwonende kinderen die intensieve zorg nodig hebben, kinderen die voor een inwonende ouder zorgen, mensen die voor hun partner zorgen, mensen die voor hun uitwonende ouders zorgen etc. De belasting en problematiek is voor al deze doelgroepen anders en vraagt mijns inziens om een specifieke benadering. Pas dan kun je mantelzorgers geven wat ze nodig hebben. Dat begint met erkenning.
Daarom... dé mantelzorger bestaat niet, net zo min als dé Nederlander of dé vrouw.
Het artikel ging vooral over ouders van thuiswonende kinderen die intensieve zorg nodig hebben. In de discussie ging het al gauw over miskende gevoelens en onderwaardering van het mantelzorgerschap. Je ziet dan ook dat per gemeente en per zorgkantoor anders wordt omgegaan met ondersteuning van mantelzorgers en waardering in PGB.
In al dat gedoe over hoe het allemaal zou moeten voor dé mantelzorger raak ik al heel gauw het spoor bijster. Voor mij maakt het zoveel uit of je 24 uur/dag en 7 dagen/week voor iemand zorgt, of dat je bijvoorbeeld één dag/week voor je dementerende moeder zorgt. Allemaal mantelzorg, maar de belasting én de mogelijkheden om te blijven werken zijn zeer verschillend. Hoe kun je als overheid dan gerichte maatregelen verzinnen voor dé mantelzorger? Dat kan in mijn ogen niet. Misschien is dat ook waarom het zo moeilijk is om voldoende aandacht en waardering voor deze groep te krijgen?
Neem het mantelzorgcompliment van 250 euro. Iedere mantelzorger kan daarvoor in aanmerking komen, zonder onderscheid. Maar voor iemand die dag en nacht zorgt is dat misschien gevoelsmatig een afkoopbedrag, en voor iemand die één dag in de week zorgt is dat misschien een leuke opsteker. Dus... wat voor de één als positief wordt ervaren, kan voor de ander een belediging zijn.
Daarom pleit ik voor een onderverdeling van het begrip mantelzorg in specifieke doelgroepen. En dat er per doelgroep wordt gesproken over passend beleid en evt. ondersteuning.
Bij doelgroepen denk ik bijvoorbeeld aan ouders van inwonende kinderen die intensieve zorg nodig hebben, kinderen die voor een inwonende ouder zorgen, mensen die voor hun partner zorgen, mensen die voor hun uitwonende ouders zorgen etc. De belasting en problematiek is voor al deze doelgroepen anders en vraagt mijns inziens om een specifieke benadering. Pas dan kun je mantelzorgers geven wat ze nodig hebben. Dat begint met erkenning.
Daarom... dé mantelzorger bestaat niet, net zo min als dé Nederlander of dé vrouw.
Naar overzicht
