Dagboeken

Vanmorgen vroeg meteen de pc weer aangezet en toen las ik wat berichten op het forum.

Aan de stukjes te zien zijn er veel mantelzorgers die zorgen voor mensen die lichamelijk beperkt zijn. Ook krijg ik via de media informatie binnen over deze soort van mantelzorg. Het lijkt me en zware soort van zorg, ook omdat de persoon in kwestie vaak geestelijk niet meer is wie hij of zij ooit was en dan nog de ouderdom erbij.

Ook lijkt het me heftig als je iemand moet wassen, eten geven, wonden verzorgen en dat soort dingen, of om de haverklap bedden en kleding verschonen. Ik ben blij dat mijn taak niet in het fysieke ligt, dat zou ik echt niet volhouden. Ik heb zelf lichamelijke beperkingen door een lichte whiplash en een rammelend skelet omdat mijn gewrichten hypermobiel zijn. Wat ik doe is eigenlijk een andere soort.

Ik ben meer aan het begeleiden, regelen en activeren en dat is natuurlijk ook zwaar. Vaak denk ik voor 2 mensen. Vriend is erg intelligent, welbespraakt en creatief, maar door zijn ADD en vermoedelijk autisme, begrijpt hij de maatschappij niet, laat staan de bureaucratie. Nadenken over zichzelf en daden bij de woorden voegen deed hij nauwelijks. Ik heb de ADD bij hem ontdekt en heb hem langzaam aan begeleid om in het medische circuit te stappen, en daar is hij nog steeds blij mee. We hebben dit uiteindelijk samen angepakt en ik heb er ook veel aan gehad en veel van geleerd. Als je eenmaal het licht op groen zet, komen er meer dingen naar boven is gebleken.

Door zijn ADD is hij vaak ongeconcentreerd, chaotisch, beweeglijk of afwezig in zichzelf gekeerd. Toen ik hem leerde kennen, dacht ik ha, eindelijk een leuke, slimme man die zijn zaakjes voor elkaar heeft. Tot ik ontdenkte dat hij de post niet openmaakte, nergens voor verzekerd was, niet met geld kon omgan, niet erg assertief was... Maar leuk en slim was ie wel en nog steeds. Maar goed, als je je admini niet op orde hebt, loopt het vanzelf in het honderd, met alle gevolgen van dien. Ook had hij geen dagbesteding, geen structuur en draaide zijn dag- en nachtritme om. Hij at wel goed, maar als je toch door het wazige leven dat hij leefde, maar doorgaat, krijg je vanzelf allerlei complicaties. Zijn rugklachten kwamen weer op en het bleek dat hij zijn onderrug had overbelast door werken in de horeca. Vervolgens had hij die pijn gewoon genegeerd en is gaan corrigeren door scheef en krom te gaan lopen. Daar is hij nog niet van af, maar ik ga hem binnenkort weer activeren om nieuwe afspraken te maken bij de manueel therapeut. Dit doet hij zelf niet, dat soort stappen zetten is moeilijk voor ADD-ers. Ook zal ik moeten nagaan voor hoeveel behandelingen hij nog verzekerd is, anders is dat weer een probleem. Nou ja, dat soort dingen uitzoeken doe ik dus elke week wel een paar keer.

Ook had hij steeds rare slaptes en flauwtes, ik heb hem eens in bed eten moeten voeren omdat hij niet in staat was op te staan. Hij ging raar zweten en werd helemal bleek en kreeg het benauwd. Gelukkig is hij na veel vijfen en zessen naar de huisarts gegan maar dan gelijk met een hele waslijst aan klachten. Zijn bloeddruk was te laag, hij had steeds een laag suiker qua gevoel, maar de bloedwaardes waren goed. En we hebben toen ook zijn autistische klachten besproken. Voor deze laatste problemen werd hij verwezen naar een psychiater. Die gaf de diagnose ADD en schreef hem Ritalin voor. De eerst weken waren een ramp, want hij werd er depressief door. Maar toen klom hij uit een dal. Vervolgens steeg zijn bloeedruk door de pillen tot een normaal niveau, dat was mooi meegenomen.
We gingen samen naar de diabetesverpleegkundige van de huisartsenpraktijk en zij kwam met een advies om vooral vloeibare suikers te mijden. Dat scheelde al een stuk, maar het was niet 100%. Zij verwees hem door naar de diëtiste en ik ging mee om aantekeningen te maken. Ik vind koken en bakken geweldig en wilde weten hoe ik het menu het best kan aanpassen. Tot mijn verbazing schreef ze een dieet voor dat ik zelf al jaren lang volg, alleen ik had het zelf bedacht. Ik kreeg aan het ieind van mijn puberteit last van soortgelijke klachten en heb mezelf aangeleerd op mijn gevoel te eten en naar mijn lichaam te luisteren, dus uitkijken met suiker, bruin brood ipv wit, veel koolhydraten want die verbrand ik nogal snel. Ik heb dus ook hypoglyceamie klachten en dit is prima op te lossen met wat anpassingen. Mijn vriend moest wel veel veranderen en daar erg aan wennen, maar het scheelde al dat ik wist waar het over ging. Hij heeft ondertussen de aanpassingen in zijn eetpatroon bij kop en staart gepakt en voelt zich veel beter, ik heb hem al tijden niet meer bleek en duzelig van de grond hoeven rapen....

Nou, dit was wel weer even leuk om alemaal op te schrijven, het lucht op en het is fijn om even terug te blikken.

Tot de volgende keer.