Aan de nierdialyse

  • Gepubliceerd: 18 oktober 2016
  • Susanne

‘Papa hoe gaat dat dan op de dialyse afdeling? Wat doen ze dan?’ Mijn pap zucht een keer, kijkt mij aan en trekt zijn ene wenkbrauw op, net zoals ik dat zelf ook kan doen soms. Hij vertelt: ‘ach Susanne dat is niks voor jou, daar kan jij helemaal niet tegen.’ Nou ja zeg, ik wil weten wat ze daar doen en hoe dat dan gaat, nieuwsgierig maar ook de beschermende dochter wie ik ben. Eigenwijs ook. ‘Pap vertel nou ik wil het weten, kan ik je daar een keer opzoeken ook?’

Ach Susanne toch, dat is niks voor jou, er liggen daar allemaal zieke mensen aan slangen en daar wordt dan het bloed door gezuiverd aan apparaten. Ik lig daar in een bed de tijd vooruit te kijken. Niks te zien en niks aan ook.'  ‘Ow, doet dat geen pijn dan? En jij bent ook gewoon ziek hoor pap’. Mijn pap lacht, zoals hij alleen kan lachen, en begint gewoon over iets anders. Over de vrouwen die hij overal ontmoet. Overal is in zijn geval in het ziekenhuis, verpleegtehuis of nu dus ook de nierdialyse.

De nierdialyse is het laatste nieuwe wat er bij is gekomen, sinds mei 2013 is ontdekt dat zijn nieren steeds minder functioneren. En volgens mij ergens begin 2014 als mijn pap even een paar weken thuis is vertelt hij mij dat zijn nieren niet meer functioneren en hij daar medicijnen voor heeft en uiteindelijk zal er gestart moeten worden met dialyseren. Ik zit daar bij mijn papa thuis, in de witte stoel, schuin tegenover hem. Mijn pap zit in zijn witte stoel en heeft voor ons een kop thee gezet, hij rookt zijn sigaar en ik rook een sigaretje. Hij verteld en kijkt mij verdrietig aan; ‘Susanne wat voor leven heb ik dan nog?’
Ik huil, ik huil al mijn verdriet eruit. Het voelt zo oneerlijk, zo machteloos. We geven elkaar een dikke knuffel. Ze kunnen en zullen hem nooit meer opereren door zijn buiklittekens zowel in als uitwendig. Zijn dunne darm die te kwetsbaar is. Opereren in zijn buik is onmogelijk. Een ontoegankelijke buik. En nu dus ook nieren die niet meer functioneren. ‘Het is het einde Susanne’.

Mijn pap zegt hardop waar ik aan denk en om huil. Maar mijn pap zegt ook dat hij toch ook dit weer gaat doen, hij gaat de medicijnen slikken en als het niet anders kan zal hij de dialyse gaan doen. Hij wil nog leven.

Mijn papa, de man met de humor. Hij vertelt dat hij een vrouw heeft leren kennen in het verpleegtehuis en die zelfde vrouw ligt ook bij hem op de dialyse, ze wilde weten hoe oud mijn pap is. ‘Ow wat zei jij pap?’

‘Ja Susanne wat moest ik daar op antwoorden? Ik wist nog niet hoe oud zij was, dus ik dacht ik zei maar dat ik 65 jaar was’. ‘Papaaaaaaaaaah werkelijk’ en ik lig dubbel van het lachen samen met mijn papa. ‘Ja Susanne en toen lag ik dus daar, je kunt niet aanlopen he, je moet de dialyse afmaken, vier uur aan een stuk. En zij was dus al 72 jaar, te oud Susanne. Dus ik deed net alsof ik lag te slapen.’ Werkelijk toch ook, mijn pap was een draak. Dubbel liggen van het lachen om zijn streken en zijn opmerkingen.

Uiteraard ben ik eigenwijs een paar keer mijn pap op de dialyse gaan opzoeken, daar lag hij dan aan het apparaat met slangen waar het bloed door heen gepompt werd. Helemaal niet eng, wel heel raar en ja inderdaad saai ook. De dialyse is ook de laatste afdeling geweest waar hij vandaan werd doorverwezen naar de EHBO en werd opgenomen op de afdeling. Vanuit de dialyse werd ik op donderdagavond gebeld dat het niet goed ging met mijn papa. De dialyse heeft hij op die zaterdag daarna ook niet afgemaakt. Hij was te zwak, hij was compleet op. Zijn lijf was op en hij had zichzelf er inmiddels bij neergelegd. Hoe moeilijk moet dat voor hem geweest zijn? Om toe te geven dat je lijf niet meer verder kan gaan? Ik begrijp nu dat hij het niet tegen mij kon zeggen. Ik begrijp nu waarom wij samen altijd zoveel lol hebben gehad, het was zijn manier om mij te willen ontzien en om zijn ziek zijn aan te kunnen en om het ook toch wel weg te stoppen. Even lol maken en willen vergeten hoe triest alles was. Humor blijft zijn mooiste kracht die hij mij ook heeft weten te geven. Zijn humor was de beste. En het is wat ik het allermeeste mis ook.

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs