Dansend rugzakje

  • Gepubliceerd: 31 mei 2018
  • Michiel

Jaar in, jaar uit breng ik hem naar school. Zelf, omdat het in de schoolbus niet goed ging. Dat was te spannend voor hem. 

Elke ochtend staan we op, dan maak ik vlug zijn ontbijtje en geef hem zijn medicijnen. Als hij dat allemaal gehad heeft, ligt hij letterlijk op de loer. Elke beweging die ik maak wordt nauwlettend gevolgd. Want bij junior werkt het heel simpel. Pakt papa zijn schoenen, dan is het tijd om te gaan. 

Snel sprint hij de gang in en pakt zijn eigen schoenen. Tijd voor school! Tijd om weg te wezen. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet of ik dit vluchtgedrag als compliment moet zien of als slagen in mijn wiel van opvoeding?

Eenmaal in de auto, wat in tweemaal gaat omdat meneer steevast zijn rugtas vergeet, zit junior als een koning achterin om zich heen te kijken. Alsof elke dag het landschap om hem heen nieuw is. De lucht, wolken, gebouwen, mensen, alles wordt vol intensiteit aanschouwd. Ik kijk af en toe in de binnenspiegel naar hem en smelt langzaam. Na al die jaren nog steeds dat jongetje.

Op de parkeerplaats aangekomen doe ik hem de rugtas om. Junior sprint vooruit. Heel even denk ik nog dat hij nu definitief zonder papa naar binnengaat. Zie hem lopen. De lange slungelige benen. De voeten sloffend over de grond. Zijn rugzak dansend op zijn rug door zijn gewiebel. 

Dertien jaar is hij nu en al een beste lange slungel. Maar ik zie dat niet. Ik zie mijn junior door de jaren heen. De kleine beentjes die vlakbij mijn lange benen lopen. Hand stijf om de mijne geklemd omdat hij nieuwe onbekende werelden in moet. Ik zie dat jongetje van negen in de stress is omdat zijn leraren niet meer dezelfde zijn. Zijn rugtas woest deinend op zijn rug. 

Nu zie ik die lange benen die zonder papa naar school gaan. Een steek van trots en toch ook verdriet gaan door me heen. Dan stopt junior een meter of veertig voor me. Hij draait zich om en kijkt me aan. Zijn gezicht lijkt alles te zeggen.

Ik kan dan wel alleen naar school, papa, maar dit dansende rugtasje loopt liever samen met jou.

Zo trots als een pauw loop ik naar hem toe. Ik mag nog gewoon mijn kleine rugtas wegbrengen. 


Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs