De handbike is stuk

  • Gepubliceerd: 8 juni 2018
  • Maike

Na veel wikken en wegen hadden we dan toch die villa in Spanje geboekt. Rolstoeltoegankelijk stond erbij en we konden zelfs een douchestoel lenen. Klonk super! En het was ook super. Als vakantieplekje. Een privézwembad, een prachtig uitzicht over de vallei en de zee, aan de heerlijke Costa Blanca. Rolstoeltoegankelijk was de villa niet echt. Bij de voordeur zat een drempel van zo’n 20cm. Alleen als je via de tuindeur naar het terras ging en dan door de achterdeur naar binnen was alles drempelvrij. Eenmaal in het huis bleek dat alle binnendeuren veel te smal waren voor de rolstoel. Ook blokkeerden onhandig geplaatste meubels hier en daar de doorgang. Gelukkig kan Paul wel kleine stukjes lopen, dus we konden uiteindelijk wel uit de voeten. Lopen doet hem wel veel pijn, dus prettig was het niet. Maar de rest van de villa en de omgeving maakten heel veel goed en dus hebben we genoten!

Stijgende lijn

Ook ben ik de afgelopen tijd weer langzaamaan begonnen met werken. Na 4 maanden volledig thuis omdat het zorgen voor en de zorgen om mijn chronisch zieke man, naast een 32 urige werkweek als consultant en wat andere zaken die er in ons leven speelden, te veel van me hadden gevraagd. Het gaat langzaam, maar er is een stijgende lijn. Maar ook nu lopen we tegen zaken aan waardoor ik me toch niet 100% kan richten op mijn eigen reïntegratie.

Handbike is zoek

Paul heeft een handbike die hij aan zijn rolstoel kan koppelen. Daarmee kan hij binnen het dorp overal zelf komen. Zo kan hij boodschappen doen, naar de huisarts of bij mooie weer zoals nu zelfs naar het ziekenhuis fietsen. Het is nu zo’n twee maanden geleden dat de handbike stuk ging. Dat was niet de eerste keer, dus het servicebedrijf kwam hem niet thuis repareren maar nam hem mee om de fiets eens goed onder handen te nemen. Het duurde al met al 2 weken voor ze hem kwamen ophalen. En dat is nu zo’n 6 weken geleden. Het blijkt dat de fiets door allerlei omstandigheden zoek was geraakt, maar dat hij nu weer terecht is en dat hij deze week weer terugkomt (eerst zien dan geloven, denk ik wel als ik heel eerlijk ben).

Nu Paul geen fiets heeft en hij door een carpaaltunnelsyndroom ook echt geen lange afstanden kan rollen, is hij weer afhankelijk van mij.

Loopjongen

Dus ben ik weer loopjongen, boodschappenhaler en taxichauffeur. Want ik ben nu de enige die naar de supermarkt kan, die Paul naar ziekenhuisafspraken kan brengen etc. En dat net terwijl ik me eigenlijk 100% op mijn reïntegratie wil focussen.

Frustrerend

Ook voor Paul is het frustrerend dat hij weer volledig afhankelijk is van hulp. Hij probeert mij te ontzien en mij de ruimte te geven voor de zaken waar ik nu mee bezig ben. Hij is echt superlief daarin. Maar we ontkomen er niet aan dat hij mij gewoon echt nodig heeft.

Ik weet dat fouten maken menselijk is en het heeft ook geen nut om boos te worden op het servicebedrijf, maar 2 maanden wachten op een fietsreparatie is gewoon te lang. Dat is het al voor mensen die naast de fiets nog kunnen kiezen voor een auto of lopen, maar voor Paul betekent geen fiets hebben dat hij aan huis gekluisterd is. En voor zijn mantelzorger betekent het weer een extra zorgtaak erbij. En ik vraag me soms toch af of ze zich dát bij het servicebureau wel echt realiseren…..

Maike

Ik ben Maike, 42 jaar. Ik werk als consultant, ben creatief en nieuwsgierig naar de wereld. Sinds 4... Bekijk profiel en blogs