De nieuwe wereld van verpleeghuizen

  • Gepubliceerd: 4 juli 2016
  • Susanne

De wereld van de verpleegtehuizen was voor mij en mijn pap een nieuwe wereld. Wat zou ons te wachten staan?

In 2006  wist ik nog helemaal niets van de zorg in verpleegtehuizen. Ook wist ik nog niets van het verloop van een ontslag uit het ziekenhuis met een overplaatsing naar het verpleegtehuis. Mijn pap heeft vanaf 2006 regelmatig een verblijf in het verpleegtehuis mogen ervaren. En helaas leefde hij van 2012 tot aan zijn overlijden in 2015 in het ziekenhuis of het verpleegtehuis. In totaal heeft hij in deze laatste jaren 6 maanden in zijn eigen huis kunnen wonen van de 32 maanden. Dan heb je als persoon, als mens, echt behoefte aan privacy toch? Behoefte aan begrip en ook aan zelfstandig je leven mogen en kunnen bepalen.

Ik voel weer verbazing over het verloop van een transfer. Mededelingen daar houdt ik niet echt van. 'Oké, kunnen we dat gesprek dan in overleg plannen? Overleg? Nee dat gaat niet. We verwachten jou op die en die dag om die tijd bij jouw vader aan zijn bed.' Ik dacht in het begin nog dat ik er niets tegen in mocht brengen, waardoor ik mezelf braaf ging aanpassen. Het transfergesprek was een doorloop van alle medische zaken rondom mijn pap. En uitleg over het verpleegtehuis waar hij naar toe zou gaan. Voor mijn pap waren dit spannende momenten. Wat ik zo enorm goed kon begrijpen. Je gaat toch op een afhankelijke manier, als een patiënt, naar een nieuwe omgeving toe. Mijn eigen inbreng en aandachtspunten groeiden in de loop van de jaren bij de transfergesprekken.  Aan het einde van deze rit een ervaringsdeskundige geworden. Inmiddels wist ik dat er geen keuze is in welk verpleegtehuis je terecht komt.  Gaandeweg leerde ik mijn pap zijn belangen te verwoorden en ook mijn eigen grenzen te stellen. 

En dan is er het moment waarop je voor de eerste keer in een verpleegtehuis terecht komt. Een nieuwe vreemde wereld. Daar stonden wij dan samen. Mijn pap meestal in een rolstoel, ik met alle tassen aan het sjouwen van de auto naar het verpleegtehuis. We werden altijd vriendelijk opgevangen om naar mijn pap zijn nieuwe kamer gebracht te worden. En daar zaten we dan. De overdracht van het ziekenhuis. En mijn lijstje aan aandachtspunten m.b.t mijn pap zijn gezondheid. ‘Fijn dat u dit zo duidelijk aangeeft, daar gaan wij op letten’.

Nogmaals benadrukte ik;

‘Als mijn pap gaat overgeven, hoge stomaproductie heeft, of geen eetlust heeft dan moet er een acute opname volgen in het ziekenhuis. Niet een dag afwachten, niet denken dat het een griepje is, meteen het ziekenhuis én mij bellen’. In het begin dacht ik nog dat ik minder vaak naar mijn pap toe hoefde te gaan. Helaas ging het iedere keer weer opnieuw mis. Waarom?

Mijn pap zijn gezondheid speelde absoluut een grote rol hierin. Maar vooral werd er in mijn beleving niets gedaan met de overdracht. Geen communicatie tussen het verpleegtehuis en het ziekenhuis. Ik kon bijna voorspellen wanneer er weer een telefoontje kwam met het verzoek tot opname in het ziekenhuis en een ambulance die mijn pap kon vervoeren. Maar nog vaker kwam de opdracht vanuit mij!!!! Bizar toch? Ik zou toch mogen verwachten dat ik en mijn pap konden vertrouwen op de medische zorg?

Mijn pap en ik waren op deze 'retour' momenten samen boos. Gezellig dus. Niet. Dan liep ik weer ongedurig en boos op en neer over de EHBO, ik stelde vragen, liep naar buiten, zorgde telefonisch voor de opvang van m'n kinderen, ik was verdrietig en boos en altijd was er angst.

Ja de kermis van emoties ging gezellig mee de EHBO op. Maar daar was niemand mee bezig. Mijn pap zei consequent niets tijdens deze opnames, dan was hij standaard boos op mij.

Stond ik daar, werd ik weer genegeerd door mijn papa. Wat ik achteraf altijd begreep, maar niet op die momenten zelf. Vaak ben ik boos weggelopen. Liep ik zelf terug naar huis, boos en huilend. Weer retour naar de EHBO. Nooit rechtstreeks terug naar de afdeling waar hij consequent verbleef in het ziekenhuis. Ik vond alles omslachtig. Zeker omdat mijn pap inmiddels meer in het ziekenhuis verbleef dan ergens anders! Gewoon meteen de behandeling inzetten op de afdeling waar mijn pap amper twee weken weg was, dat leek mij logischer maar vooral effectiever.

Toch moesten altijd eerst alle onderzoeken uitwijzen of mijn eigen medische oordeel wel terecht was. Ik begreep dat, alleen voelde het frustrerend. Zeker omdat altijd na, lange uren op de EHBO, de behandeling werd ingezet zoals ik bij binnenkomst had voorgesteld. Maar ja ik was en ben geen arts. Best jammer.

Helaas is mijn vertrouwen in de zorg en de medische wereld kapot gegaan door alle ervaringen met mijn pap. Ik hoop dan ook dat ik nooit in het verpleegtehuis of ziekenhuis kom te liggen, in ieder geval nooit langdurig. Want geloof mij, daar wil je niet liggen.

Liefs Susanne

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs