Een kleine moeite?

  • Gepubliceerd: 26 februari 2018
  • Maike

'Liefje, zou jij misschien een kopje koffie voor me kunnen halen?'

'Nee.'

Na mijn antwoord blijft het even stil. Dit is nieuw voor ons, dat ik nee zeg op een vraag van mijn man. Want een kopje koffie… dat is toch een kleine moeite zou je denken? 

Voor mij is dat inderdaad een kleine moeite: van de slaapkamer naar de keuken lopen, een cupje in de Nespresso stoppen, kopje eronder, op ‘aan' drukken en even wachten, teruglopen met het kopje en deze aan mijn man geven.

Maar voor mijn man is het tegenwoordig eigenlijk ook een kleine moeite. Sinds we vorig jaar een verbouwing van ons huis hebben gehad, is het enige wat hij hoeft te doen uit het bed in zijn rolstoel te hoppen, naar de keuken te rijden en dezelfde handelingen als ik te verrichten.

En er is meer aan de hand. Want ik ben moe en ik wil even op de bank zitten, met het kopje thee dat ik net gezet heb, een koptelefoon op, een heerlijke Netflix serie. Even de wereld buitensluiten. Want ik ben niet zomaar moe. Ik ben heel erg moe. Moe van al die kleine dingetjes die ik 4 jaar lang voor mijn man doe. Want 1 kleine moeite is niks, maar heel veel kleine moeites samen wegen toch opeens heel zwaar. 

4 jaar lang heb ik er eigenlijk niet over nagedacht. Vanaf de dag dat de pijnlijke diabetische polyneuropathie gediagnosticeerd werd, ben ik de kleine moeites als vanzelfsprekend gaan zien. Want wie ben ik om een kleine moeite te weigeren wanneer mijn man met een enorme pijnaanval in bed ligt. En die kleine moeites bestaan niet alleen uit kopjes koffie. Ze bestaan uit een boodschap halen omdat hij zin heeft in iets lekkers, maar ik net moe uit mijn werk kom. Uit iets van zolder halen omdat hij de trap niet meer op kan. Uit hem naar een vriend brengen en weer halen omdat hij zelf niet meer kan rijden. Deze blog is te kort om al die kleine moeites op te sommen. Maar ik wilde het allemaal voor hem doen. Want de pijn kan ik niet wegnemen, maar ik kan wel kleine en grote dingen doen om hem te helpen en op die manier heel even lief voor hem te zijn, zodat de pijn wat beter te verdragen is. 

Maar langzaamaan werden het steeds meer klusjes, want door de progressieve vorm gaat hij steeds een beetje achteruit. Zo langzaam dat je het eigenlijk niet merkt. Dus merk je ook niet dat je steeds een klein beetje meer hooi op je vork neemt. 

En nu zit ik hier. Met mijn theetje op de bank. Ziekgemeld op mijn werk. Laat hem zijn koffie maar zelf halen. Want ik ben moe. En dat blijf ik nog wel even. Dus leer ik 'Nee' zeggen. En, veel belangrijker, leer ik me niet schuldig te voelen als ik 'Nee' zeg. 

En ga ik aan de slag met de acceptatie. Na 4 jaar lang geprobeerd te hebben deze ziekte in ons leven in te passen, is het nu tijd geworden dat ik de ziekte accepteer. Dat ik accepteer dan mijn man van 45 nooit meer zal werken, nooit meer auto zal rijden, nooit meer met mij door een oerwoud zal lopen. Accepteren dat ons leven anders loopt dan hoe ik het voor ogen had.

Hoe we samen onze weg vinden - ieder op zijn eigen tempo en toch samen - daarin hoop ik jullie in mijn blogs mee te kunnen nemen. Want ik mag nu dan wel even heel erg moe zijn, ik weet zeker dat ik daar weer door heen kom en gewoon gelukkig ga zijn. Ondanks die stomme ziekte en dankzij onze liefde en mijn eigen kracht.

Maike

Ik ben Maike, 42 jaar. Ik werk als consultant, ben creatief en nieuwsgierig naar de wereld. Sinds 4... Bekijk profiel en blogs