Feestdagen in het ziekenhuis

  • Gepubliceerd: 20 december 2016
  • Susanne

Door de geweldige droge humor van mijn papa denk ik met een glimlach terug aan de feestdagen die wij samen in het ziekenhuis of verpleegtehuis hebben mogen 'vieren'. Nou ja vieren is een groot woord.

Natuurlijk was het toen niet leuk, ik baalde consequent dat mijn pap niet gewoon gezond was rondom de feestdagen en het gehele jaar daarbij. Boos was ik. Verdrietig ook. Chagrijnig kon ik reageren wanneer er aan mij vragen werden gesteld over mijn plannen voor de feestdagen. Werkelijk. Mijn enige familie was mijn papa en natuurlijk mijn kinderen. Nee wij hadden geen kerstdiners in drie dagen gepropt met bergen familie, schoon familie en vrienden.

Ik was alleen maar bezig met dat wat er niet was en ik kon nauwelijks genieten van wat er wel was. Zo jammer, dat realiseer ik mezelf nu. Waarom dan nu toch met een glimlach daar aan terug denken? Juist door mijn pap had ik toch altijd glimlach momenten. Of beter gezegd de hilarische lachbuien die ik (en mijn kinderen ook) door hem had.
Hij vond de feestdagen maar gewone dagen. Vooral vond mijn pap dat alle mensen erg overdreven, gestresst en dom bezig waren met alle inkopen doen en verplicht gezellig bij elkaar gaan zitten. Terwijl die zelfde mensen de rest van het jaar iedereen aan die zelfde tafel vervloekten.

Het was alles zeggend over zijn eigen kijk op het geheel, vooral zijn eigen ervaringen. Wat ik begreep. Toch vond ik het jammer, ik probeerde  consequent (eigenwijs) om er een gezellige sfeer van te maken. Ook al was dat in een ziekenhuis of verpleegtehuis.
Maar mijn pap vond vooral dat ik moest doen waar ik zelf zin in had en ik mezelf al helemaal niet verplicht moest voelen om langs te komen. Tikkeltje eigenwijs zoals ik ben duwde ik de kerstgedachte lekker door en luisterde niet naar wat mijn papa tegen mij zei. Ik wilde net als de ogenschijnlijke rest van de wereld in dat ideale kerstplaatje passen. Ik dacht toen dat ik dat ook wilde beleven.

Als ik dan weer eens aan het ratelen was zuchtte mijn pap een keer diep, hij keek dan ook altijd zwijgend uit het raam van het ziekenhuis. Zat ik daar geïrriteerd te kijken naar hem. Waarop mijn pap na een paar tellen stilte tegen mij kon zeggen dat alles zo betrekkelijk is. Wat bedoelde hij nou weer? Nog steeds zat ik geïrriteerd en onrustig naast zijn bed. Standaard zuchtte hij dan nog een keer om vervolgens te vertellen over het kerstmenu van het ziekenhuis, gevolgd door een: ‘Susanne dat is toch niet normaal?’ En ‘Het is niet te eten’.

In dat zelfde ziekenhuis hebben wij samen de allermooiste, grappigste kerstherinnering ooit gemaakt. Onbetaalbaar.

Het was eerste kerstdag toen ik ‘s avonds het ziekenhuis niets vermoedend binnen liep, ik dacht dat ik gewoon op bezoek ging bij mijn papa. Kijkend, door de schuifdeuren van de ingang, naar de grote kerstboom. Bij de ingang van het ziekenhuis stond die enorme grote kerstboom waar alle mensen druk in en uit lopen. Voorbij lopen. Kleine kinderen die blijven staan kijken vol verwondering. Zo mooi, de enorme grote kerstboom vol met kerstballen en kerstslingers. Lampjes die de boom lieten glinsteren.

Ik keek en zag een man bij de kerstboom zitten, naast die enorme kerstboom en de enorme grote mooie kerststal. Ik keek naar die man, die oude man in zijn pyjama broek en trui. Wat een gek dacht ik. Ik keek nog eens goed, wacht eens even die gekke man die ken ik. Ow nee toch zeker? Werkelijk waar, papaaaaaaah?! De allergrootste glimlach kwam op mijn gezicht, inclusief de bijbehorende harde lach. 

Ik was niet meer te stoppen. Iedereen keek naar mij en mijn papa. Welke gek gaat er nu bij een kerstboom en kerststal zitten? In zijn pyjama broek in de hal van het ziekenhuis. ‘Papa waarom zit jij nou hier bij de kerstboom en de kerststal?’ ‘Ja Susanne is dat zo gek? Iedereen keek mij al aan maar ik dacht ik ga hier op jou zitten wachten. Is dat nou zo raar? Ik dacht dat is leuk voor Susanne en voor de kerstgedachte toch? Waarom niet?’
Mijn geweldige gekke humoristische papa heeft met zijn kerst actie ervoor gezorgd dat ik bij ieder bezoek aan het ziekenhuis rondom kerst,  consequent dubbel lig van het lachen wanneer ik die allermooiste kerstboom daar zie staan. Ik zie hem in gedachten daar zitten.

Voor mij zijn de feestdagen bijzondere gewone dagen geworden. Dagen die ik samen met mijn kinderen bijzonder maak door het  thuis met elkaar te vieren. Wij vieren dat wij gezond zijn en samen zijn. Het zijn bijzondere gewone dagen met het gemis om mijn papa en hun gekke grappige opa. Het zijn dagen geworden met die grote glimlach.
Als ik iets heb geleerd door het zorgen voor en om mijn papa dan is het wel dat het enige wat echt belangrijk in het leven is, is gezond zijn. Nu genieten, niet morgen of volgend jaar, nee vandaag genieten van alles wat er wel aanwezig is in je leven. Het is zo onbetaalbaar om niet bewust mee te maken van wie en wat er nu is. Ook al betekent het de aanwezigheid van jouw dierbare die ziek is. Toch ben je nog bij elkaar, je kunt nu nog samen herinneringen maken.

Maak die momenten bijzonder door er bewust van te zijn en het worden mooie herinneringen. Geniet van dat moment want voordat je het weet kan het niet meer en verlang je terug naar de tijd dat jouw dierbare nog in leven was.

Fijne dagen met elkaar
Liefs Susanne

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs