Geleerd

  • Gepubliceerd: 21 september 2018
  • Maike

We zitten weer eens in het ziekenhuis te wachten. Straks wordt Paul geopereerd aan een carpaal tunnel syndroom. Dat betekent minstens 2 weken de hand niet of nauwelijks gebruiken. Letterlijk onhandig, maar helemaal als je in een rolstoel zit. Het betekent gewoon dat je je zelfs in huis niet kunt verplaatsen. 

Zodra de operatieplanning bekend was, voelde ik de stress al weer op komen. Ik keek in mijn agenda wat ik kon schuiven met mijn werk en wat ik privĂ© allemaal moest afzeggen. 'Want als Paul niks kan, moet ik het allemaal doen,' was mijn eerste gedachte.

Maar al snel veranderde er iets. Want opeens realiseerde ik me dat het niet klopte wat ik dacht. 

Paul moet zelf aangeven wat hij nodig heeft, ik hoef dat niet voor hem in te vullen. En als ik iets anders aan het doen ben en hem dus even niet kan helpen, moet hij zorgen dat iemand anders hem helpt. 

WoW, dat was me een inzicht. Wat voelde dat fijn! Sinds januari heb ik gewerkt aan het krijgen van inzichten hoe ik als mantelzorger de dingen doe en hoe ik meer ruimte voor mezelf kan creeren. Wat heerlijk dat nu blijkt dat ik geleerd heb ook zelf aan te geven wat ik nodig heb. Het is niet vanzelfsprekend dat ik alles oppak wat Paul niet kan. Ik hoef niet mezelf helemaal aan de kant te schuiven. 

Samen hebben we dit besproken en ik heb aangegeven op welke dagen ik denk wat minder te kunnen doen en voor die dagen heeft Paul hulp gevraagd aan anderen. Zijn ouders, de buren, vrienden... iedereen staat klaar om te helpen. En ik heb niet het gevoel dat ik tekort schiet. 

Hoe het na de operatie precies gaat, zullen we zien. Maar ik ben ontspannen.  En supertrots op mezelf hoe ik hierin veranderd ben! 

Maike

Ik ben Maike, 42 jaar. Ik werk als consultant, ben creatief en nieuwsgierig naar de wereld. Sinds 4... Bekijk profiel en blogs