Gezonde mantelzorg

  • Gepubliceerd: 7 juni 2016
  • Susanne

In de jaren dat ik de mantelzorger van mijn pap ben geweest heb ik enorm veel frustratie en irritatie gehad en gevoeld. Zeker de laatste twee en half jaar van mijn pap zijn leven. Echt ik was compleet gesloopt, einde van mijn eigen lontje had ik zwaar overschreden. En het pijnlijke was dat mijn pap dat zo enorm goed zag en doorhad dat hij steeds minder vaak mijn hulp ging vragen. Zijn laatste woorden op de avond voordat mijn pap stierf waren dan ook:

'ik wil mijn dochter niet tot last zijn, ik wil niemand tot last zijn en ik heb altijd alles alleen gedaan. En jullie vertrouw ik niet dus tegen jullie zeg ik niks meer'. Dit zei hij tegen de verpleging, in mijn bijzijn.

Mijn pap is nu een jaar dood en nu begin ik pas de ruimte en rust te krijgen en te voelen in mezelf dat ik alles van deze negen zware jaren kan verwerken, echt verwerken. Ik begin herinneringen terug te krijgen en ik begin ook steeds meer energie terug te kijken. Langzaamaan begin ik omhoog te krabbelen uit dit diepe dal waar ik in heb gezeten.

Al deze jaren ben ik door gegaan. Geen keuze. Mijn pap en ik, dat was het. Geen familie verder die ons bij stond. Ondertussen mijn zaak draaiende houden en alleen zorgen voor mijn drie kinderen. Ja deze jaren heb ik in een roes beleefd, nu pas zie en besef ik wat ik heb gemist in mijn eigen leven, mijn kinderen heb ik niet 'bewust' zien groeien.

Maar ik wilde mijn pap helpen en steunen. Hoe vaak ik de laatste jaren ook riep dat ik wilde dat het op zou houden, ik wilde mijn pap niet kwijt. Mijn woede en frustratie zat ten opzichte van de overheid en de dagelijkse praktijk van de zorg en de medische wereld.

Ja, mantelzorger zijn is slopend en zwaar geweest voor mij.
Ja,  het mantelzorger zijn heeft mij als persoon veranderd.

Maar het schoppen tegen iedereen heeft mij niet gebracht waar ik behoefte aan had.
Ik lees vele boze en gefrustreerde reacties op de site van Mezzo. Ik begrijp ze allemaal, ik voel wat de mantelzorgers voelen. Ik heb dezelfde ervaringen. En ook ik heb het gevoel dat alles oneerlijk en hopeloos is georganiseerd. Van het kastje naar de muur. En onderaan de streep sta jij weer alleen met de zorg voor jouw dierbare. Uitgeput.
Daarom heb ik nu een nieuw doel in mijn leven.

De mantelzorg moet anders georganiseerd kunnen worden, aandacht aan besteed worden. En op het juiste startpunt mag dat ook aandacht gaan krijgen. Daarom blog ik over mijn ervaringen, het stukje herkenning wil ik graag aanbieden, steun geven, maar ook krachten bundelen.

We mogen allemaal onze frustratie en woede eruit gooien. Alleen ben ik een vrouw die altijd na het schoppen en schreeuwen de knop om zet en zoekt naar de andere mogelijkheden;

  • wat kunnen we doen om de mantelzorger te ontlasten?  
  • Wat kunnen we doen om de zorg beter te maken zodat mantelzorgers niet overbelast raken?

Want wanneer het op deze manier zo door blijft gaan ben ik van mening dat uiteindelijk er veel meer gezondheidszorg nodig zal zijn voor de bestaande patiënten én hun mantelzorgers. En ik geloof niet dat dat de bedoeling is van de zorg en mantelzorg, toch?

Mezzo zet zich daar al voor in, maar ook zij hebben de ervaringen en meningen van mantelzorgers nodig. Tips, ideeën, ervaringen. Wil jij ze met ons delen? Zodat wij samen een gezonde mantelzorg in Nederland kunnen bereiken?
 
Dat is waar ik mezelf vrijwillig voor in zet, zodat mijn eigen kinderen, mijn eigen vrienden en alle andere Nederlanders de mantelzorg,  die ook zij allemaal een keer moeten gaan verlenen in hun leven, niet zo zwaar belastend en bijna onmogelijk ervaren zoals wij dat nu wel ervaren of hebben ervaren....

Liefs Susanne

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs