Griepje

  • Gepubliceerd: 2 februari 2018
  • Michiel

De griep heerst, zo ook in huize Ziet. Het probleem met Junior is, dat ik hem niet alleen kan laten. Dus als hij ziek is, zijn we min of meer aan elkaar veroordeeld.

Mensen vergeten wel eens dat dit best lastig is. Want hoe krijg je eten in huis? Dat wil niet. Ik kan moeilijk een ziek kind de supermarkt in sleuren. Uiteraard kom je met samenspel en hulp wel aan de dingen die je nodig hebt en prijs je jezelf dankbaar dat er voor de mantelzorger ook een soort van mantelzorg is.

Vijf dagen hebben junior en ik elkaar moeten vermaken. Ik kan je vertellen. Het waren de mooiste vijf dagen van januari! Hij kon mooi opknappen en zijn ding doen. Autisten spelen heel erg graag met zaken die ze kunnen sorteren en geloof me. Het hele huis was zo’n beetje gesorteerd en opgeruimd. Wat een plezier had hij daar in! Terwijl papa mooi thuis kon werken, liep hij met groots plezier alles gestructureerd te maken. Dat mocht en dat maakte hem super trots. Tja, ergens moet je ze als ouder promoveren tot chef du opruim. Dat vinden niet zo opruimerige vaders helemaal niet erg.

Eenmaal terug op het werk was de griep het gesprek van de dag. Die liep daar te snotteren, die lag al weken op bed, die had nog steeds hoofdpijn. De griep was een groot Shakespeariaans drama. Al deze mensen keek ik een keer ongelovig aan.

‘Drama?’
Ik nam een slok van mijn koffie en glimlachte.
‘I had the time of my life!’
En liet hun verbaasde blikken grijnzend achter bij het weglopen.

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs