Het is hier autistisch

  • Gepubliceerd: 16 maart 2017
  • Michiel

En dat is het hier ook. Buiten het feit dat elke man wel iets van autistische trekjes heeft, is het hier ook autistisch. 

Ik zeg altijd gekscherend: mijn zoon is zo autistisch als de pest. Daar is hij het overigens volmondig mee eens. Kan hij ook niet tegenspreken want hij kan niet praten. Scheelt weer. Je merkt het al dat in huize Ziet zaken met enige, soms wat crue humor benaderd worden. Mijn zoon heeft niets aan zachte heelmeesters en om behandeld te worden al was hij een Swarovski zwaantje. Sowieso teveel bling-bling Gerard Joling gehalte. Neen, mijn junior vaart wel bij positieve benadering, logica, structuur en begrepen worden. Inclusief lachen. 

Normaal behandeld worden met de zelfkennis dat hij enigszins afwijkt van de door de maatschappij ingestelde norm van normaal. Die overigens an sich al zeer discutabel is. Want, wat is normaal? Dat we snel een vooroordeel klaar hebben over een ander? Vind ik niet normaal. Doet een autist niet. Maar ja, die kan op zijn beurt weer dodelijk rationeel en eerlijk zijn. Normen moeten er zijn anders wordt het ook maar een zooitje. Mijn zoon blijft niet aan het opruimen. 

Filemon is nieuwsgierig of hij een autist is, en zie daar de geboorte van een serie afleveringen over autisme in al haar gradaties. Eerlijk, ontspannen, recht voor zijn raap en soms gruwelijk confronterend. Want wie immers zijn zoon gereflecteerd ziet in een oudere versie, ziet een stukje van een mogelijke toekomst.

Persoonlijk denk ik dat Filemon ook gewoon zo autistisch als de pest is. Hij is ook nog man… kun je nagaan. Is dat erg? Nee, ik denk het niet. Hij is misschien wel het voorbeeld op TV wat je met autisme kunt bereiken. Beter nog: hij laat zien wat je met autisme, in welke gradatie dan ook, kunt bereiken. 

Waar de een lezingen houdt op middelbare scholen, legt de ander gekleurde staafjes opeen bepaalde volgorde. Dat lijkt een mijlenver verschil in kunnen, maar dat is het niet! Daar wil ik graag een lans voor breken. Voor Filemon zijn programma, maar vooral voor de autist. Wij, niet autisten, die denken dat we voldoen aan een normaal maatstaf, moeten stoppen met denken dat wanneer een persoon gelukkig wordt van staafjes leggen of knikkers sorteren, dat die zielig of raar is. Dat is het niet! Dat is hun gelegde norm.

Mijn zoon bijvoorbeeld, hoeft geen Playmobil. Ook niet wanneer de gever het zo’n mooie spectaculaire doos vindt. Zo kijkt hij niet. Zit er niets in wat op kleur gelegd kan worden, dan kan hij er niets mee. Dat is zijn ding. Zijn wereld. Zijn lat. Niet raar of op een ander niveau vergeleken met leeftijdgenootjes. Neen. Een andere wereld! Net zoals zijn papa af en toe verstrikt zit in een schrijversbubbel. Daar stop je ook geen loodgieter in. Die wordt daar dood ongelukkig van. 

Dus ja, het is hier autistisch, het is daar autistisch. Het is overal autistisch! We zien het niet altijd, maar het is overal. Het is gewoon normaal. Dat zou de ingestelde norm moeten zijn. Ik ben blij dat Filemon dit op zijn autistische manier aan de rest van Nederland duidelijk maakt.

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs