‘Hoe kun je iemand helpen die zijn eigen aandoening niet accepteert.’

Hi Mirjam,

Ik spreek ze regelmatig. Partners van mensen met een psychische ziekte die iedere vorm van hulp of zelfs enige feedback weigeren te accepteren.

Misschien denk je dan aan mensen met een verslaving of mensen die de grens tussen waan en werkelijkheid zijn verloren. Maar ik bedoel ook mensen die lijden aan een depressie of een angststoornis. In mijn werk als mantelzorgcoach kom ik de verhalen heel regelmatig tegen. Wanhopige partners die zien dat het niet goed gaat, maar geen voet aan de grond lijken te krijgen. Ik heb met hen te doen. Want hoe kun je iemand helpen die zijn eigen aandoening niet accepteert. Mijn partner stond gelukkig altijd open voor professionele hulpverlening.

Herken jij dit en wat zou jij deze partners adviseren?

Hoi Ingrid!

Je verhaal is heel herkenbaar. Bij mensen met bijvoorbeeld depressie, komt het vaak voor dat ze oprecht geloven dat er niks met henzelf aan de hand is. Dat anderen de oorzaak zijn dat zij zich zo voelen. Een conflict, een onheuse behandeling, een slechte relatie. Dit hoort bij de ziekte. Wanneer je als partner gaat aandringen op hulpverlening, voegt dat vaak toe aan het gevoel ‘iedereen is tegen me, jij ook al’.

Maar hulp zal er toch moeten komen. In het belang van de zieke partner, maar ook in het belang van de andere gezinsleden. Een paar tips voor partners:

◦Verdiep je in de aandoening van je partner en de verschillende vormen van hulpverlening. Welke vorm past bij jouw partner? Met die informatie is het gemakkelijker het gesprek te voeren dan wanneer je alleen maar kunt aandringen op iets abstracts als ‘de hulpverlening’.
◦Vertel op een rustig moment aan je partner dat je je zorgen maakt. Verwijt hem of haar niets. Maak het onderscheid tussen de partner en de aandoening. Hij/zij is de ziekte niet! Vertel op welke manier de aandoening jou beïnvloedt.
◦Ga zelf naar je huisarts en leg de situatie voor. Als zij of hij een goede band heeft met je partner, kan de huisarts (ook) het gesprek aangaan.
◦Zoek bondgenoten: de beste vriendin, broer, of een andere vertrouwd persoon. Vraag hem of haar het gesprek met je partner aan te gaan.

Je kunt iemand bijna nooit dwingen tot behandeling. Wanneer iemand echt niet wil, en het gezin er onder lijdt, is de uiterste consequentie dat je (tijdelijk) vertrekt. Maar ik hoop natuurlijk  dat dat niet nodig zal zijn.

Ingrid en Mirjam

Ingrid en Mirjam schrijven over hun ervaringen als partner van iemand met psychische klachten. De ee... Bekijk profiel en blogs