Hoever moet je gaan?

Het regelen van zorghulpmiddelen, het is iedere keer weer een verrassing hoe dit proces zal verlopen en iedere keer vraag ik mezelf weer af: hoever moet ik dit keer gaan?  

Uitzinnig blij is misschien wat overdreven, maar ik was zeker in een opgewekte stemming na het telefoontje van het Sociaal wijkteam begin oktober. Slechts een uur na mijn aanvraag voor een hulpmiddelaccessoire: een schootskleed op de Stingray buggy, belde een medewerker van de gemeente met de mededeling: het is akkoord! Ik heb tijdens het gesprek twee keer naar mijn telefoon gestaard om te controleren of het wel echt de gemeente was, of dat ik voor de gek werd gehouden.

Anna Sophie krijgt al gauw paarse en hele koude benen in de Stingray buggy wanneer de temperatuur buiten onder de 10 graden zakt. Op zich logisch, ze beweegt amper en haar doorbloeding is niet optimaal. Dus verknipten we een Prénatal voetenzak en propten we iedere keer alle vestjes, klipjes, banden en riemen door de zelf geknipte openingen. Het ging. Al zakte ze na enkele minuten zo ver onderuit dat ik wel eens bang was dat het hele zooitje zou losschieten en Anna op de grond zou belanden. Maar het ging. Tot dit jaar.

Anna Sophie is te groot geworden voor een reguliere verknipte voetenzak. En mijn kunsten op de naaimachine.. tja iedereen zo z’n kwaliteiten toch? Zelf een schootskleed bij de leverancier kopen gaat me écht te ver vanwege de belachelijke prijzen voor hulpmiddelen en accessoires. Maatwerk noemt men het. En dat mag wat kosten natuurlijk. Maar inmiddels zie ik dagelijks een Stingray rollen en vraag ik me af in hoeverre we nog van maatwerk mogen spreken.

De gemeente stuurt dezelfde middag nog de aanvraag voor het leveren van een schootskleed door naar een veel te bekende aanbieder van hulpmiddelen. En dan is het stil. Tot ik het eerste plukje sneeuw zie rond dwarrelen. Tijd om eens contact op te nemen met deze bekende aanbieder van hulpmiddelen. Een eenvoudige vraag, dacht ik tenminste: wanneer kan ik de Schootskleed verwachten?

“Dat kan ik u niet vertellen”
“Kunt u wel zien of u de aanvraag van de gemeente heeft ontvangen?”
“Nee mevrouw”
“Kunt u dat misschien ergens navragen”
“Mijn collega zei dat de aanvraag binnen is”
“Oké, kan deze collega ook nakijken wanneer jullie het kleed verwachten?”
“Ergens in de week van 10 tot 15 december”
“En wanneer leveren jullie het dan bij ons thuis?”
“De planning maakt een afspraak met u voor een levering.”
“En hoelang duurt dat meestal?”
“Dat is dan een week later.” 
“Dat is 2 maanden na de aanvraag. Waarom duurt dat zo lang”
“Dat weet ik niet mevrouw”
“Is het misschien niet op voorraad?” 
“Geen idee mevrouw, dat zie ik hier niet staan”
“Kunt u het navragen”
“Het is onbekend mevrouw”
“Weet u wel wie de leverancier is”
“Nee dat weet ik niet”
“Dat is R82 meneer, ik neem zelf wel contact met ze op”

R82 een leverancier uit het Friese land met hulpmiddelen uit Denemarken. It giet daar vast oan. Maar helaas, zonder ordernummer kom ik niet ver. Wel vertelt hij mij dat ze binnen een week kunnen leveren aan de aanbieder voor hulpmiddelen. 

En nu? Ik staar naar buiten. Het is grijs en guur. Moet ik doorgaan? Als een soort bemoei-zieke-zeikerd voor de derde keer naar de aanbieder bellen? Of vertrouwen dat het goed komt. Dan maar wat langer wachten. Anna Sophie binnenhouden. Maar verdorie, het kan toch gewoon niet zo zijn dat een aanbieder zo lang op zich laat wachten. Misschien ligt het al gewoon op de plank. En waarom belt de aanbieder zelf niet even naar de leverancier?

Ik wil het weten en na een paar keer heen- en weer bellen stel ik deze vragen aan een kwaliteitsmedewerker. Ik word verrast. De eerder doorgegeven leverdatum blijkt namelijk een fictieve datum te zijn waar ze mee werken. De planning maakt op basis van deze fictieve leverdatum een afspraak met de consument. Waarom? “Omdat het systeem wil dat we het zo invullen.” 

Verwonderd hang ik op. Het systeem. Als we daar toch eens buiten durven denken en doen?! 

Stephanie

Ik ben Stephanie van Witzenburg en moeder van onze meervoudig gehandicapte dochter Anna Sophie (2013... Bekijk profiel en blogs