Mandarijn

  • Gepubliceerd: 16 november 2018
  • Michiel

Zo gingen we onlangs de tuin winterklaar maken. Daar kon hij best wel bij meehelpen vond ik. Eerst ging dat ook best wel goed. Ik snoeide en hij gooide alles netjes weg in de groenbak. Alleen op een zeker moment sloeg, zoals bij elke dertienjarige, de puberteit in. Je zag het op meneers’ gezicht dat de zin eraf was.

Hoe kom je dan onder het werk uit? Precies! Door je handicap in de strijd te gooien. Ik wilde hem leren hoe je mos van de grond af kunt schrapen met een schop. Meneer liet zich van zijn onhandigste kant zien. Zelfs een schop vasthouden leek al ingewikkeld. Nu ben ik best een volhouder, maar na een tien minuten hem tevergeefs de truc met de schop te leren, gaf ik het op. Hij ook. Hij plantte de schop tegen de schutting en verdween naar binnen. Dat is normaal. Als een autist overprikkeld raakt zoekt hij even de rust op.

Na een minuut of vijf zelf geschraapt te hebben, vertrouwde ik het toch niet helemaal. Mijn zoon had veel te ondeugend gekeken. Toch maar eens binnen checken.

Meneer zat aan tafel met een zelfgemaakte glas ranja en een gepelde mandarijn! Junior keek me deels schuldbewust aan. De spoor van ranja met mandarijnenschillen op het aanrecht negerend kon ik er wel om lachen. Ik heb hem wel nog even vaderlijk aangesproken:

‘De tuin winterklaar maken had meneer geen zin in, maar een mandarijn eetklaar maken dat kan je wel?’

Ik kreeg een schalkse glimlach.

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs