Mantelzorger? Nee ik ben zijn dochter!

  • Gepubliceerd: 21 maart 2016

De eerste keer dat ik werd aangesproken als 'de mantelzorger van' wilde ik gaan slaan!
Ik hoorde mezelf hardop én boos zeggen;
'nee ik ben zijn dochter'.
Werkelijk!!!!

Het moment waarop ik aan de meest verschrikkelijke, zware en moeilijkste achtbaanrit van mijn leven begon, was in Januari 2006. Compleet onwetend over wat mij te wachten zou staan. Hoe lang het zou gaan duren. Op dat moment was ik een jonge moeder van drie kleine kinderen en een eigen onderneming. Ik was lekker bezig met het zoeken van de juiste balans en het opbouwen van mijn eigen drukke leventje sinds ik was gescheiden.

En toen werd mijn papa ziek. Mijn pap kreeg een acute dubbele dikke darm perforatie.
Het gevolg was dat zijn volledige dikke darm werd verwijderd. Voordat mijn pap werd geopereerd was onduidelijk of en hoe hij uit de operatie zou gaan komen. En daar stond ik, alleen. Tranen aan het wegslikken, mezelf groot houden, want mijn pap was bang. Ik moest sterk zijn. Doorgaan ook, want mijn pap had mij nodig, mijn kinderen, mijn werk. Iedereen had mij nodig.

Mijn pap kreeg een stoma geplaatst. En daarbij de diagnose van de ziekte van Crohn.
De bonus voor mijn pap was een langdurige opname in het ziekenhuis, met vele ingewikkelde complicaties. In hoog tempo kwamen nieuwe indrukken voorbij, medische termen en ook situaties die ik niet eerder had meegemaakt. Er was geen tijd om te beseffen wat er gebeurde en er was geen tijd om alles te verwerken. Ineens moest ik besluiten nemen voor mijn pap. Zijn financiën regelen, zijn was doen, boodschappen voor hem halen en naar het ziekenhuis brengen, instanties bellen. Ik moest vertellen wie mijn pap was en waar hij behoefte aan had.

Wat gebeurde er allemaal? Wat werd er van mij verwacht? Wat en hoe moest ik dit gaan doen? Hoe kon ik mijn pap helpen? Ik voelde enorm veel onbegrip, frustratie. Hoe kon ik uitleggen aan mijn omgeving en aan de medische wereld hoe ik mezelf voelde? Was dat belangrijk dan? Hoe kon ik in deze situatie voor mezelf kiezen? Grenzen stellen? Moe, bang, gespannen het waren de overheersende emoties vanaf dat moment. Het lukte mij in deze tijd nooit om langer dan tien minuten bij mijn pap op de intensive care te blijven. Zodra ik het ziekenhuis binnen liep voelde ik de spanning opkomen. De angst. Paniek aanvallen waren mijn eigen extra bonus.

Het was een nieuwe wereld. De wereld van het ziekenhuis. Onwetendheid over de praktisch en emotioneel impact op mijn eigen leven. De wereld van zorgen voor en om mijn pap, mijn kinderen en mijn werk. Ja ik werd geleefd en er was geen rust. 24/7 bereikbaar zijn! Ik heb het vervloekt. En dan voelde ik mezelf weer egoïstisch en schuldig. De grootste chaos aan emoties raasde door mijn hoofd en lijf.

Wordt vervolgd...
Liefs Susanne