Mantelzorgwaardering

  • Gepubliceerd: 17 mei 2016
  • Susanne

Waar had ik behoefte aan als mantelzorger? Wat heb ik gemist? Waardering? Of erkenning?

Buiten het feit dat het emotioneel enorm zwaar is om voor een zieke dierbare te zorgen liep ik zelf tegen honderdduizenden irritaties en frustraties aan binnen de zorg.

De overheid heeft dit bedacht dus als ik praat over dat wat ik heb gemist komt dat vanuit de overheid. Gevolgd door de provincie en de gemeente waar je in woont. Dan krijg je de instellingen zoals ziekenhuis en verpleegtehuis. En de uitvoering ligt dan dus bij de zorgprofessionals.

Maar juist door alle bezuinigingen hebben de professionals geen tijd meer voor alle zorgtaken dus hebben wij nu de mantelzorgers NODIG! Vrijwillig!

Voor mij voelde het extra frustrerend omdat ik ook tegelijkertijd te maken had met de bezuinigingen in mijn eigen beroep. Ik ben ondernemer in de kinderopvang en daar werd bezuinigd op de vergoeding voor de ouders die gebruik maakte van de kinderopvang en tegelijkertijd werd de wet kinderopvang dusdanig gewijzigd dat er wel een hogere inzet van pedagogische medewerkers werd geëist.

Allemaal goed hoor voor de kwaliteit van opvang van kleine kinderen. Tegelijkertijd zwaar tegenstrijdig voor mij om dagelijks te mogen ervaren en schakelen tussen de kleine kinderen met veel geschoold personeel en dezelfde dag in de zorg instellingen binnen te lopen bij mijn zieke vader waar een tekort was aan zorgprofessionals én waar dus ik, de dochter, niet medisch geschoold, de mantelzorger werd en zelf vele taken erbij kreeg!!! Dat klopt toch niet?

Nu kan ik helaas niet de wet zelf even wijzigen maar jeetje wat heb ik maar daar enorm aan gestoord zeg.

En de uitvoering in de praktijk door de zorgprofessional kan er niets aan doen. Maar toch lijkt het mij enorm zinvol om wat trainingen te geven in empathie en hoe ervaart de patiënt jouw zorg?!!

Voor mij was het geen 'probleem' om ook financieel bij te springen voor mijn pap en ik had het 'geluk' dat ik zelfstandig ondernemer was. Juist daardoor kon ik er zijn voor mijn pap. De keerzijde was wel dat IK, de dochter en de mantelzorger, compleet was verdwenen. Er was nergens in mijn leven nog een moment van ontspannen doen waar ik zin in had. Want het was werken, mijn kinderen en mijn pap.

Iemand die professioneel was en de zorgtaken voor mij kon overnemen. Punt! Gewoon overnemen, naar mijn pap toe gaan en ook gebeld kunnen worden wanneer het slecht ging met mijn pap.

Dus hoorde ik vaak dat ik wel hulp moest vragen.....okeeeeej dan deed ik dat....

Helaas heb ik teveel negatieve ervaringen opgedaan in 'hulp' vragen wat voor mijn pap altijd resulteerde in een negatieve invloed op zijn gezondheid. Was ik dan veeleisend?
Was ik te perfectionistisch?

Op de een of andere manier kon niemand zien wat ik zag bij mijn pap. Ik zag en wist altijd meteen wat mijn pap nodig had. Hoe hard ik ook mijn best deed om duidelijk te verwoorden wat ik zag het werd niet erkend of opgepakt. En consequent ging het dan mis met mijn pap. Best vervelend om op die manier steeds bevestiging te krijgen van jezelf....zonder ooit een bevestiging van de zorg te hebben gekregen en excuses al helemaal niet. De zorg is toch met mensen werken?

Wat ik heb gemist? Dat er naar mij de dochter, de mantelzorger werd geluisterd én er ook werd gehandeld naar dat wat ik aan gaf!

De zorgprofessional had het druk. Te druk. Te weinig mensen! En echt ik heb diep respect voor de zorgprofessional en ik zag hoe overbelast zij zijn in hun werk.
Maar toch zag ik ook zoveel kansen en mogelijkheden...Een bed opdekken met je collega bijvoorbeeld, dat is een gezellig moment om bij te kletsen met elkaar. Ik vind dat slecht. En vergelijk dat met mijn kinderdagverblijf. Je kunt een kind verschonen en met je collega kletsen maar dat kind ligt er dan dus wel als een 'voorwerp' bij in plaats van een mens!!!!
Hoe zou jij het vinden wanneer iemand jouw kont afveegt en ondertussen niets tegen jou zegt? Hoe zou jij het vinden wanneer jij zonder een enkel signaal van achteren wordt opgetild? Kletsen met elkaar dat doe je maar in je pauzes! Daar zijn pauzes voor!

Ik vond het allemaal bizar, niet professioneel en onverantwoord. Ik kon niet met een gerust hart mijn pap in het ziekenhuis of verpleegtehuis achterlaten. Tenminste niet op zijn slechtste momenten. Wat heb ik gemist? Inlevingsvermogen in de patiënt
Contact maken en hebben met de patiënt! Inlevingsvermogen in de naaste familie

Ga gewoon eens als zorgprofessional een keer, een week, 7 dagen, 24 uur in een bed liggen op een afdeling in een ziekenhuis of verpleegtehuis (waar je zelf niet werkt)!
Wat ervaar je dan zelf wanneer je 'afhankelijk' bent van anderen? Sta stil bij de emoties en vooral ook de stress van een patiënt én ook van een mantelzorger!
Luister naar de patiënt en de mantelzorger!

Langdurige zorg voor een naaste is echt van enorm invloed op je leven. Ook ik ben bij vele psychologen en coaches geweest in de negen jaar dat mijn pap ziek was. Zoekende naar bevestiging, tips, advies maar vooral een onafhankelijk persoon met een luisterend oor! Voor mij was dat enorm belangrijk. Ik hoefde niet te horen wat ik anders moest doen, nee gewoon luisteren naar mijn verhaal gaf mij al een beetje opluchting.
En ja de lijstjes van tips om rust te nemen en je grenzen te stellen is echt lief en goed bedoeld. Maar bij mij en mijn pap was het niet toepasbaar. Niet omdat ik dat niet wilde, omdat het gewoon niet haalbaar was door zijn gezondheid.

Zorg dat je als zorgprofessional de familie, naasten, de mantelzorger tips geeft over waar zij terecht kunnen voor mantelzorgsteun! Tegen mij is dit nooit verteld en ik ontdekte dit allemaal pas nadat mijn pap was overleden, helaas.

En de overheid? Investeer in de zorg! Anders krijgen we over een paar jaar enorm veel overbelaste en zieke mantelzorgers erbij! En dan? Informeer mensen over de toekomst, want als je er niet mee te maken hebt dan ligt je interesse er ook niet. Maar stel je toch eens voor dat je kind, je partner of je ouder langdurig ziek wordt, hoe ga je dan voor die persoon zorgen? Want dat is echt de realiteit ongeacht werk, gezin, geld; je wordt ongevraagd en noodgedwongen een mantelzorger. En dat heeft op alle vlakken in je leven grote impact.

Mijn ervaring is dat ik in een gigantisch groot en langdurig survival traject was gedropt en zoek het verder maar uit hoe je dat gaat en blijft doen! Het is mij allemaal gelukt maar toch echt ook ten koste van mezelf. Ook al heb ik het met alle liefde voor mijn pap gedaan, toch hoop ik dit nooit meer mee te hoeven maken want het is emotioneel en lichamelijk echt zwaar slopend geweest voor mij.

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs