'Mijn hart had zojuist een bijzonder moment gefotografeerd'

  • Gepubliceerd: 17 november 2017
  • Michiel

De meubelboulevard is een net zo saaie omgeving voor een jochie als verplicht met je moeder mee moeten winkelen om kleding te kopen. Dat is voor mijn autistische zoon niet anders. Toch lagen er kansen. Het overdekte meubelcentrum is groot en er moeten veel meters afgelegd worden. Ideaal voor een wandelaar als mijn junior. Die vette worst hield ik hem dan ook voor. Op zijn eigen niet sprekende wijze stemde hij toe.

Vrolijk huppelde mijn twaalfjarige spruit enkele meters voor ons uit. Allerlei positieve kreetjes slakend bij het zien van al die mooie wandelmogelijkheden. Af en toe draaide iemand zich verbaasd om bij het horen van een gilletje, maar ja, dat zijn we inmiddels gewend. Dat hoort erbij.

We kwamen aan in het hart van een meubelwinkel. Daar gebeurde het. Er stond een grote, glazen pot met lolly’s op een toonbank. Zonder waarschuwing stoof junior erop af. Snoep! Ik vloot hem nog wel terug, maar had geen schijn van kans. 

Een allervriendelijkste juffrouw ving hem op en glimlachte vriendelijk naar hem. 

‘Mag hij een lolly?’ Toen tot hem gericht. ‘Wil jij een lolly?’

Mijn zoon sprong alle kanten uit van enthousiasme. Hoewel ik geen voorstander ben van suikerbommen, kon ik dit uiteraard niet weigeren. 

De juffrouw wist sluw gebruik te maken van juniors handicap. Ze glimlachte nu ook naar mij. ‘Wilt u misschien een goodiebag van onze zaak? Geheel vrijblijvend. 'Maar het dwingt mij wel om hier nog even rond te lopen, dacht ik er achteraan.

De dame had junior nog steeds gegijzeld met haar lolly. Het zijn toch ook altijd de sluwe verkopers die weten hoe ze met een verstandelijk beperkte om moeten gaan. Van nood knikte ik dat het oké was. Ik heb ook geen ruggengraat!

Junior kreeg de lollie en de goodiebag vol waardeloze prullaria in zijn handen gedrukt en wij begonnen aan onze gedwongen ronde. Daar liep hij voorop. Mijn kleine slungelige kereltje. Geen kind meer en nog net geen puber. Stoer met zijn lolly in de rechterhand en zijn goodiebag in de linker. Alsof we door de Efteling liepen in plaats van de meubelboulevard. Ik smolt. Mijn hart werd week. Zie hem daar eens lopen. Zijn zelf bij elkaar versierde dingetjes. Apetrots paradeerde hij ermee en ik kon niets anders dan stralen van trots. 

Ja, mensen, dit is mijn zoon die hier zo stoer met zijn lolly geluidjes staat te maken. Die keurig met zijn tasje op een fauteuil wacht in de meubelwinkel. Ik slikte een brokje warmte en liefde weg en het besef kwam omhoog. Mijn hart had zojuist een heel bijzonder moment gefotografeerd.

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs