Moeder of mantelzorger

  • Gepubliceerd: 3 februari 2017
  • Yolanda

Lieve Floortje,

Ik blijf het een moeilijk begrip vinden: mantelzorger. Ben ik dat nu wel of niet? Volgens de definities ben ik het wel. Waarom vind ik het dan zo moeilijk om mijzelf zo te noemen? De belangrijkste reden is dat ik me zelf liever ‘moeder’ voel.

Trotse moeder van jou en je broer en zus. Drie kinderen die zo gewenst zijn en die je vader en ik zo goed mogelijk proberen op te voeden door een veilig en warm thuis te vormen. Drie kinderen die ieder hun eigen kracht ontwikkelen en die wij op verschillende manieren ondersteunen. Je broer en zus zullen over een paar jaar op eigen benen staan. Die kracht ontbreekt jou, letterlijk en figuurlijk. Jij zal altijd afhankelijk zijn van de ondersteuning en kracht van een ander. Dat wij niets anders kunnen doen dan die zorg aan jou (vorm) te geven, maakt mij tot mantelzorger. Want ‘mantelzorgers zijn mensen die langdurig en onbetaald zorgen voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende persoon uit hun omgeving. Dit kan een partner, ouder of kind zijn, maar ook een ander familielid, vriend of kennis.’

Maar ik wil jouw moeder zijn, niet jouw mantelzorger, dat voelt afstandelijk. Ik kan toch niet anders dan voor jou zorgen, ik wil ook niet anders dan voor jou zorgen. Hoe zou ik jou los kunnen laten? Daarvoor hou ik te veel van je. Ik heb bewust gekozen om moeder te worden! Maar wel met de grote wens en in de hoop dat jij gezond zou zijn. Het Rett syndroom maakt mij ongewild toch tot mantelzorger, want  ‘mantelzorgers kiezen er niet voor om te gaan zorgen: het overkomt hen, omdat ze een emotionele band hebben met degene die zorg nodig heeft. Mantelzorgers zorgen soms 24 uur per dag, kunnen hier niet zomaar mee stoppen en verrichten soms verpleegkundige handelingen.’

Ik wil het niet zijn, maar ik ben het toch, want eerlijk gezegd, we voldoen echt wel aan alle criteria. En dan komt er onlangs een bericht voorbij waardoor ik toch weer aan het twijfelen sla. Naar aanleiding van een rechtszaak, waarin een gemeente onbetaalde mantelzorg van een familielid eist, werd een uitspraak gedaan die mij het voordeel van de twijfel geeft. ‘Onderzoek welke zorg de mantelzorger kan en wil bieden hoort bij het maatwerkgesprek (keukentafelgesprek). Maar het is belangrijk dat de gemeente mantelzorg niet verplicht, want iedereen moet op zijn of haar eigen manier kunnen zorgen.’ ( bron Mezzo) Yeah! Ik mag me op mijn eigen manier moeder voelen en moeder zijn.

En ik tegelijkertijd besef ik me dat ik me alleen maar moeder kan voelen, juist door ondersteuning vanuit het PGB, in onze situatie niet vanuit de gemeente, maar vanuit de WLZ. Omdat wij onze zorgen voor jou kunnen delen, met het Kinderdagcentrum en met onze allerliefste PGB’ers, kan ik nog steeds genieten van jou en lukt het mij om alle  momenten die er voor mij blijven, jou de zorg met liefde te geven. Het feit dat wij hierin een keuze hebben, maakt dat verschil. Door die ondersteuning lukt het mij om me vooral een liefdevolle moeder te voelen en dat maakt de term ‘mantelzorger’ minder afstandelijk en beladen.

Want, lieve Floortje, als ik alleen voor jou zou moeten zorgen, 24 uur en 7 dagen per week, zonder begrip en ondersteuning vanuit de gemeente of de overheid, dan zou ik dat nooit kunnen volhouden  en had deze moeder in overspannen toestand en met een versleten lijf van de daken geschreeuwd: ‘Help, ik ben een mantelzorger!’

Lees het bericht van de rechtszaak in Etten-Leur

Yolanda

Yolanda schrijft aan haar oudste dochter Floortje ( 17 jaar ) en geeft zo een kijkje in hun bijzonde... Bekijk profiel en blogs