Onzichtbaar ziek

  • Gepubliceerd: 29 juni 2018
  • Yvette

Onze zoon vindt veters strikken wat lastig dus we gaan weer fanatiek oefenen. Als we aan het oefenen zijn, schiet opeens een herinnering door mijn hoofd.  Onze dochter eind groep 2 net 6 jaar heeft haar strikdiploma gehaald. Het ultieme cadeau is een paar schoenen met veters. Op de terugweg van een controle in het ziekenhuis rijden we nog even langs de schoenenwinkel. Het ziekenhuisbezoek was intensief maar hier kikkert ze weer helemaal van op.

Knalgele gympen

Al gauw heeft ze een paar mooie knalgele gympen gevonden. Vol trots trekt ze de schoenen aan en ijverig gaat ze aan de slag met de veters. Naast ons zit een mevrouw met een jongetje die ook schoenen aan het passen is. De mevrouw zegt ‘wat ruik ik toch’. Aan haar zoontje vraagt ze of hij in zijn broek heeft gepoept. Het jongetje schudt heftig van nee. Of hij dan scheetjes heeft gelaten, weer schudt het jongetje nee. Dan vraagt ze aan onze dochter of zij in haar broek heeft gepoept. Ze is klein van stuk maar je ziet echt wel dat ze geen 3 meer is hoor. De mevrouw blijft maar door vragen of zij scheetjes heeft gelaten.  Ze ruikt toch echt wat en het moet toch echt wel mijn dochter zijn. Ik vind de vraag onfatsoenlijk maar gelukkig is mijn dochter te druk met de veters in de weer om het te horen. Ondertussen voel ik mij ongemakkelijk ik weet allang wat ze ruikt, een medicatiegeur. 

'Tja, dat wist ik niet'

Mijn dochter heeft het voor elkaar, de veters zijn gestrikt. ‘Mam zal ik even een rondje lopen?’, vraagt ze. Ik knik. En daar gaat ze, trots huppelend door de winkel. Ik kijk haar na en twijfel of ik de mevrouw zal aanspreken. Het is een lange dag in het ziekenhuis geweest en dat heeft mij veel energie gekost. Ik verzamel alle moed en slik tranen weg. ‘Mevrouw wat u ruikt zijn de medicijnen van mijn dochter. Mijn dochter krijgt voor haar aandoening zoveel medicijnen dat dat wat kan ruiken.’ De mevrouw ziet dat ik aangeslagen ben en schrikt. Ze biedt haar verontschuldigen aan en zegt ‘tja dat wist ik niet want anders …’. Wat want anders; had ze de opmerkingen dan niet gemaakt, was ze ergens anders gaan zitten? Had ze mij gevraagd hoe het heftig leven met een chronisch ziek kind is? Hoe het in het ziekenhuis was geweest? Wat als ze zichtbaar ziek was had ze dan ook deze opmerkingen gemaakt?

Waarom..

Ik veeg een traan weg en besluit er verder niet op in te gaan. Mijn dochter komt vrolijk aanhuppelen. ‘De gympen zijn fantastisch mam’. Ik glimlach en zeg,  ‘kom dan gaan we ze betalen’.  Vrolijk loopt ze mee naar de kassa.  Ik kijk nog een keer achterom en denk, waarom ……. 

En die gele gympen die vergeet ik nooit meer.

Yvette

Yvette is getrouwd en moeder van een dochter (2008) en een zoon (2010). Haar dochter heeft de zeldza... Bekijk profiel en blogs