Oppassen voor de knuf?

  • Gepubliceerd: 9 juni 2017
  • Michiel

Autisten zijn niet goed in gevoelens laten zien. Ze hebben het wel, maar ze hebben andere manieren hiervoor.

Mijn zoon stond voor een grote uitdaging. Mijn vriendin ook. Ik moest toneelspelen en dat betekende dat ik bijna de hele zaterdag weg moest. Nu had ik dit al dagen van te voren verteld aan hem. Maar, ja… zo werkt het brein van mijn zoon niet. Voor hem komt het alsnog als een verrassing. Mijn vriendin, de held, durfde het wel aan.

's Miiddags vertrok ik bij mijn vriendin en maakte me op voor een avondje toneel voor een volle bak. Twee keer zenuwen. Elk momentje wat ik tijdens de voorstelling in de kleedkamer zat, spiekte ik op mijn telefoon. Zou het wel goed gaan? Had hij stress? Hij zou toch niet de boel aan elkaar krijsen? Niets van dit. Op al mijn zorgen kreeg ik geruststellende appjes terug. Maar toch… Het zal een bezorgde vaders hart zijn.

De avond was meer dan een succes! Met een triomfgevoel keerde ik midden in de nacht huiswaarts. Moe, maar voldaan plofte ik in bed naast mijn vriendin. Alles in huis was stil. Wonderbaarlijk. Genietend van de stilte viel ik in slaap en werd de laat in de ochtend wakker.

Beneden hoorde ik de kreetjes van junior en snoof ik de vers gezette koffie. Een beetje brak klauterde ik uit bed, schoot in een broek en ging naar beneden. Ik opende de deur. Junior keek op, vergat zijn blokjes, stoof op mij af en omklemde me alsof zijn leven er van af ging. Het grote wonder gebeurde. Ik kreeg de meest intense, liefdevolle knuffel van mijn zoon ooit. Mijn brakke gevoel smolt als sneeuw voor de zoen. Liefde overspoelde me.

Wie zegt dat autisten geen liefde kennen, raad ik dringend aan eens naar een toneelavond te gaan.

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs