Pipi

  • Gepubliceerd: 25 mei 2018
  • Michiel

Elke ochtend wanneer ik mijn zoon naar school breng, zie ik haar staan. Lange sprietige benen meestal gehuld in een fleurige maillot met een bijzondere korte broek of jurkje daarboven. Een rode jas van het type wat in de jaren 80 gedragen werd en daaronder meestal een contra vloekende kleur.

Busjes vol leerlingen komen en gaan. Haar voorbijrijdend, stoppen en de kinderen de school in brengen. Haar ogenschijnlijk totaal negerend. 

Het deert het meisje niet. Ze staat daar als een soort Pipi Langkous maar dan met kort plat haar in haar eigen bubbel. Allerlei liedjes zingt ze voor haarzelf en diverse grapjes vertelt ze aan haarzelf. Niet alleen dat. Ook voert ze hele gesprekken. Ze wacht op iemand.

In het voorbijgaan doet mijn zoon precies hetzelfde als de andere kinderen. Hij rent er amper een centimeter van haar af, totaal negerend voorbij. Ik? Ik weet niet wat ik moet doen. Ze is in de totale spektakel van het ochtend-breng-ritueel totaal alleen. De drukte ziet haar niet en zij merkt de drukte niet op. 

Ik krijg een soort verdrietig gevoel. Medelijden. Terwijl ze dat niet nodig heeft. Ik wil het ook niet voelen, maar ik krijg het niet weggedrukt. Waarom doe ik net zoals de rest? Waarom loop ik elke ochtend ook bruusk langs haar heen? 

Wanneer ik Junior bij zijn klas heb afgezet en terug naar buiten loop, staat ze er nog steeds. Pipi in haar malle fleurige kleding. Met haar te lange benen en armen wapperend op een denkbeeldig melodietje. Het plein wat zojuist nog vol met busjes stond, is helemaal leeg. Alleen zij staat er nog. Wachtend. 

Al mijn moed bij elkaar schrapend besluit ik dat te doen, waar ik al maanden eerder mee had moet beginnen. Ik begin te lopen. Vlakbij haar haal ik diep adem. Nu moet gebeuren.

‘Hoi!’ zeg ik enthousiast.

Pipi kijkt verrast op en kijkt me een tiende van een seconde aan met een grote glimlach. 

‘Hallo,’ meteen schiet ze weer in haar denkbeeldige dansje en liedje.

Mijn verdrietige gevoel veranderde naar een inwendige blijdschap. Zij is niet eenzaam. Nee, zij is gelukkig alleen.

Terwijl ik verder been naar de parkeerplaats, zie ik nog net hoe een kindje uit de eerste klas enthousiast op haar afstuift. Daar wacht ze dus elke ochtend op. Ze begeleidt als oudere student een jonge leerling. Samen dansend en zingend verdwijnen ze in het schoolgebouw.

Ik glimlach. Had mijn zoon maar een Pipi als begeleider gehad. 

Michiel

Michiel schrijft over alles wat een ander vaak over het hoofd ziet. De kleine dingen. Zo ook zijn zo... Bekijk profiel en blogs