Speldenprikjes

  • Gepubliceerd: 11 oktober 2016
  • Yolanda

Lieve Floortje,

Jij bent bijna jarig, deze maand zullen we je 17e verjaardag vieren. Hieperdepiep hoera. Een feestje, taart, kaarsjes en cadeautjes. We zullen voor je zingen, er is er een jarig en lang zal je leven. Als je een goede dag hebt, kun jij ook genieten van alle familie en vrienden die mee komen feesten. Ik zorg dat ik een goede dag heb, want ik wil jou niet lastig vallen met mijn dubbele gevoelens, die ik juist op je verjaardag nog sterker ervaar dan op andere dagen.

Mijn gedachten dwalen de laatste weken steeds af naar de afgelopen 17 jaar. Daarbij voel ik vooral heel veel liefde en geluk. Als ik ‘s ochtends bij je bed sta, stroom ik al over van liefde. Jij kijkt vol vertrouwen, je ogen gaan te stralen, je gezicht begint te lachen naar mij. En ik smelt, iedere ochtend weer (behalve de ochtenden dat jij mijn wekker voor bent). Ik ben verwonderd dat jij mij iedere dag weet te ontroeren, ervaar hetzelfde overweldigende gevoel dat me meteen na jouw geboorte overkwam.

Maar steeds vaker word ik overvallen door ingewikkelder gevoelens. Verdriet, pijn, teleurstelling en angst. Gevoelens die ik liever ontloop en ook niet aan jou zou willen koppelen; ze horen niet bij jou, jij bent te mooi, te lief en te bijzonder, ik mag dat niet voelen. Die gevoelens horen niet bij mij, niet bij ons gezin. Want wij willen gewoon, gewoon gelukkig zijn. En dat zijn we ook, met jou, je broer en zus, gelukkig met elkaar.

Maar die 17 jaar, die maken steeds duidelijker dat ons geluk niet zo gewoon is, die 17 jaar confronteert mij met ons ongewone leven. Ik voel die speldenprikjes steeds vaker omdat jouw leeftijd echt niet meer klopt in de dagelijkse werkelijkheid. Ik voel het prikken als ik oppas voor je regel. Waar je broer en zus het heerlijk vinden als ik even weg ben, kan dat bij jou niet. Bij iedere ouderavond, dubbele afspraak of avondje buiten de deur moet ik iemand vinden die voor jou kan zorgen. Ik voel het prikken als ik de aanbiedingsdozen van Pamperdoekjes in mijn fietstassen stouw.

Ik voel het prikken als Rett syndroom jou in zijn greep heeft, iedere dag weer. Als ik bij H&M op de kinderafdeling zoek naar elastische broeken en soepele vestjes in de
kindermaten. Samen gezellig shoppen is er niet bij, er is toch niets te kiezen, ik ben al blij als het woord ‘elastan’ in het etiket staat. Ik voel het prikken als je zus een leuke uitnodiging gaat maken voor je verjaardag. Voor jou geen eerste rijles cadeau of een avondje uit met je vriend of vriendin. Ik voel het prikken als je huilt en je niet kunt vertellen waarom. Als mensen je negeren of juist heel lang naar je kijken. Als ik je een boekje voorlees, het zijn al 17 jaar dezelfde boekjes. Als ik denk aan je toekomst. Speldenprikjes, heel even voel ik de pijn. Nooit lang, want jij bent het beste medicijn, jij geeft mij de pleister en het kusje.

Lieve Floortje, niet gewoon, maar wel gelukkig met jou. Omdat jij mij iedere dag ontroert. Als ik naarje kijk, als je bij mij op schoot zit, als ik een liedje voor je zing, als je je hoofd tegen mijn schouder legt en je ogen sluit. Als ik je zie kijken naar papa, Emiel en Femke, je ogen schitterend en zeggend: kijk ook naar mij, kom naar mij toe, zeg iets tegen me. En je intens gelukkige blik als dat vervolgens gebeurt. Als ik je ‘s avonds laat verschoon, je op je andere zij draai en je lekker neerleg onder je dekbed. Als ik zie hoe jij vol vertrouwen naar Henrieta kijkt als zij je eten geeft of in bad doet. Als ik met iemand over jou praat en ondertussen met mijn hand door je krullen kriebel. Lieve Floortje, ik zal ervoor zorgen dat jij mijn speldenprikjes nooit zal voelen. Want ik hou van jou, al 17 jaar, tot aan de maan... en terug.

Yolanda

Yolanda schrijft aan haar oudste dochter Floortje ( 17 jaar ) en geeft zo een kijkje in hun bijzonde... Bekijk profiel en blogs