Tijd voor mezelf

  • Gepubliceerd: 2 oktober 2016
  • Susanne

Tijd voor mezelf, dat is wat ik sinds het overlijden van mijn vader heb. Tenminste zo voelt het. Het voelt vreemd. Mijn vader overleed en al vrij snel daarna zaten alle drie mijn kinderen op de middelbare school. Alles veranderde in mijn leven. Het voelde alsof ik in een diep gat terecht was gekomen. De hoge spanning en druk was weggevallen. Eerst kwam de rust in mij. Daarna kwam de vermoeidheid er ongevraagd keihard uit. Mijn gevoel veranderde van zelfverzekerd naar onzeker, twijfels over alles.

Er kwamen duizenden vragen binnen. Wie was ik zonder het zorgen om en voor anderen? Wie wilde ik zijn? Wat vond ik leuk? Wat was er gebeurd? Met mijn pap, mijn kinderen, mijn werk, maar vooral wat was er met mij gebeurd? Ik schrok er van en tegelijkertijd kon ik niets anders dan toegeven aan alle emoties. Zoveel vragen en zoveel emoties. Er was tijd gekomen om te gaan verwerken. Stilstaan. Voelen. De vragen bleven komen. Had ik het anders kunnen doen? Had ik op een andere manier voor mijn pap kunnen zorgen?

Had ik op een andere manier met zijn ziek zijn om kunnen of willen gaan? Hoe had ik mijn grenzen moeten stellen? Een keer ben ik alleen met een vriendin op vakantie gegaan naar het buitenland. Zonder mijn kinderen. Iedereen had ik ingeschakeld en een complete gebruiksaanwijzing lag klaar. Mijn pap had ook instructies ontvangen. Ik kon op vakantie.

Op vakantie hoorde ik aan mijn pap zijn stem dat het foute boel was. Niemand wilde het tegen mij zeggen omdat ik deze vakantie nodig had. Doordat er niets werd gezegd voelde ik dat het foute boel was. Waardoor ik geen rust meer in mezelf had. Bij thuiskomst lag mijn pap inderdaad weer in het ziekenhuis. Ik kreeg uit alle kanten ongevraagde adviezen die niet haalbaar waren voor mij. Niet haalbaar omdat ik er voor mijn kinderen en mijn pap wilde zijn. Dat wilde ik zelf. Altijd dat gevoel voelen van doorgaan. Ik kon en wilde niet instorten.

Zo graag had ik in mezelf de rust willen hebben in deze achtbaanrit. Had ik het anders kunnen doen? Het enige antwoord wat ik steeds heb is dat ik op mijn gevoel had mogen vertrouwen en dat mijn gevoelens van het tekort schieten onterecht zijn geweest. Hoe kies je voor jezelf in een achtbaanrit van verdriet, onzekerheid, een zieke vader, drie kleine kinderen en een eigen zaak?

Soms sloot ik mezelf heel bewust af van de hele wereld door even in bad te gaan liggen met een goed boek. Of een dagje sauna met een vriendin. Een etentje met vriendinnen of gewoon even een kop koffie met vriendinnen drinken. Dat waren mijn momenten van rust.

Mijn doorzettingsvermogen en mijn sterke karakter hebben er voor gezorgd dat ik deze jaren zelf hebben kunnen volhouden. Ik had het niet anders willen en kunnen doen.
Deze jaren hebben er aan bijgedragen dat de band tussen mij en mijn pap voor eeuwig is.

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs