Uitgesteld verdriet

  • Gepubliceerd: 11 april 2016
  • Susanne

Februari 2006;

'Mijn dagen beginnen met de dagelijkse strijd met de klok. Hoog tempo vanaf het moment dat de wekker gaat. Geen tijd voor een moment van rust.  Mijn kinderen wegbrengen en daarna eerst de intensive care bellen. Ik moet even horen hoe het met mijn pap de afgelopen nacht is gegaan. Gelukkig, mijn pap heeft een rustige nacht gehad. Ja, hij wordt nog in slaap gehouden en ligt ook nog aan de beademing.

Ik slik mijn tranen weg. Met trillende stem zeg ik dat ik vanmiddag weer langs kom en ik hang op. Tranen stromen over mijn wangen, een kort moment. Susanne kom op, je moet doorgaan, er wachten mensen op mij. Ik veeg mijn tranen weg. Ik dwing mezelf door te gaan en vlieg door mijn werk afspraken heen. Ja ik beheers de kunst van doorgaan zonder te laten zien hoe het echt met mij gaat.

Rond de middag ga ik naar het ziekenhuis. Ik wil naar mijn papa toe en tegelijkertijd durf ik het niet. Iedere keer alleen mijn pap bezoeken voelt enorm zwaar maar toch wil ook niet dat andere mensen mee gaan. Tegenstrijdigheden in mezelf steken de kop op. De tranen en spanning in mijn lijf voel ik weer in alle hevigheid opkomen, zodra ik bij het ziekenhuis ben aangekomen.

In mijn hoofd blijf ik herhalen dat ik niet kan instorten dat ik mezelf groot moet houden. Niet huilen, niet nu, vanavond als iedereen slaapt en de dag op zijn einde is, dan kan ik huilen. Dan pas mag ik van mezelf alle emoties voelen.

Ik loop de intensive care op. Daar ligt hij, vastgebonden in bed, aan de beademing. In slaap.

Vragen razen door mijn hoofd;

  • Wat krijgt mijn pap hiervan mee?
  • Gaat hij hier levend uitkomen?
  • Waarom is mijn pap ziek geworden?
  • Is dit de oplossing? Hem vastbinden?

Terwijl ik op een stoeltje naast mijn pap zit streel ik hem over zijn voorhoofd en praat ik zachtjes tegen hem. De artsen komen binnen lopen en bespreken zijn medische situatie. Wanneer ik zachtjes zeg dat ik het niet begrijp, kijken ze mij aan. Niet wetende wat ik moet zeggen of vragen. Kort en zakelijk wordt mij verteld dat er complicaties zijn en mijn pap te onrustig was, hij heeft de beademing met zijn mond er zelf uit gewerkt. En weg zijn de artsen.

Ik hou mezelf groot, ik kan niet huilen bij deze artsen, ik durf het niet. Uitgesteld verdriet en angst wordt in de loop van deze jaren een 'gewoonte'. Opeenhoping van spanning en weggestopte emoties. Overleven. De ervaringen, de emoties, het doorgaan, alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik als persoon langzaam begin te veranderen.

Nu, jaren later, weet ik dat ik het zelfde heb gedaan als mijn papa. Ook hij heeft al die jaren willen verbergen hoe hij zichzelf echt voelde. Alleen ik zag en wist hoe hij zichzelf echt voelde, de omgeving kon en mocht het niet zien. Nu hij is overleden heb ik ontdekt dat ook ik te vaak mezelf sterker voor doe dan ik mezelf van binnen voel.'

Wordt vervolgd

Liefs Susanne

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs