‘Vandaag is alles wat telt’

  • Gepubliceerd: 30 januari 2018
  • Susanne

De balans vinden in het zijn van een mantelzorger is mij niet gelukt. Beetje jammer, zeker wanneer je net als ik een perfectionist bent. Soms vraag ik mezelf af, of het wel een reëel streven is om balans en rust te willen (en kunnen) vinden wanneer je mantelzorger bent. Kan dat bereikt worden? Als mantelzorger heb je toch dat directe lijntje naar je gevoel? 

Spijt

De momenten van zorg komen ook niet echt op een ‘goed’ moment, bij mij was dat tenminste nooit het geval. Relativeren? Of leren omgaan met emoties die je overvallen? Nu, nu ik geen mantelzorger meer ben, heb ik soms wel gevoelens van spijt. Spijt dat ik in de jaren als mantelzorger van mijn pap geen ‘rust’ in mezelf had. Spijt dat ik mezelf vaak zo boos en verdrietig heb gevoeld waardoor ik niet altijd heb kunnen zien hoe bijzonder de momenten waren. Ook al waren de emoties van verdriet en angst begrijpelijk, toch waren het die emoties die in de weg stonden om te zien hoe bijzonder het was. 

Gevoelens

Om mij heen zie en hoor ik regelmatig verhalen van mantelzorgers en iedereen heeft te maken met dat gevoel, dat ook ik heb gevoeld. Die gevoelens van verdriet, angst, onwetendheid, machteloosheid en vermoeidheid. Logisch ook denk ik nu, want hoe moeilijk is het om jouw dierbare afhankelijk te zien worden, of juist moe gestreden, verdrietig of angstig. Dat wil je niet. Gevoelsmatig klopt het ook niet. Jij was het kind, ook al was je allang volwassen, jij was dat kind. 

Er zijn

Het enige wat je kunt doen is er zijn. En toch voelt dat machteloos en vreemd, zo gewend aan iets willen en kunnen doen. Mijn pap kon echt genieten wanneer ik er was voor hem, een kop thee samen drinken. Dat vond hij de mooiste momenten van zijn dagen. Terwijl ik dan echt soms na twintig minuten alweer vertrok want ik had het toch zo druk. Ow nu denk ik echt; waarom? Ja daar heb ik spijt van ook al weet ik dat het zinloos is. 

Het moeilijke is dat je eigen leven ook doorgaat, ook al ben je mantelzorger. Maar hoe doe je dat dan? 

Ik ben geen mantelzorger meer. En daardoor kreeg ik ruimte in mijn dagen en in mijn leven én dat was een vreemd leeg gevoel. 

Verdriet

Het mantelzorger zijn, mijn pap die ziek was en zijn overlijden, heeft mij verschillende emoties en zoektochten gebracht. Zo heb ik mezelf schuldig gevoeld, boos gevoeld, duizend-en-één gedachtes ‘wat als’ gehad, intens verdrietig. Een verdriet wat enorm machteloos en beangstigend voelde. Een verdriet wat niet in woorden uit te drukken voelt. Steeds opnieuw kwam dat besef: Niets wat ik kan ‘doen’ om mijn papa beter te maken én ook niets wat ik kan ‘doen’ om hem nu nog terug in mijn leven te halen.

Doener

Het moeilijkste en tegelijkertijd het enige wat ik kon, nee mocht, ‘doen’ was alles ervaren.  Nou dat heb ik oprecht duizend maal vervloekt. Jeetje, wat voelde het voor mij moeilijk om te stoppen met ‘doen’. Toen ik eindelijk kon stoppen met ‘doen’ dacht ik serieus dat er iets mis was met mij. Dus zocht ik weer van alles om maar te ‘doen’. Tja. En toch voel ik nu in mezelf een verandering. 

Ik ben en blijf een doener, hoewel ik steeds vaker toch ook voel dat er ‘zijn’ voor mezelf en mijn omgeving onbetaalbaar belangrijk is én het geeft mij ook steeds meer rust wanneer het mij lukt om er te zijn. De rust te nemen. 

Geniet 

Ik geniet nu meer van iedere dag die er is, want ik weet nu dat het leven echt een definitief onomkeerbaar einde heeft. Als ik iets heb geleerd deze afgelopen twaalf jaar dan is het wel dat alles in het leven betrekkelijk is. Mijn pap heeft dat enorm vaak tegen mij gezegd, ik zei dan ‘ja,’ maar ik snapte echt niet wat hij bedoelde hoor. En dat zag hij aan mij. Nu snap ik het wel. Vandaag is alles wat telt. 

Kracht

Ik wens alle mantelzorgers enorm veel kracht toe in het zorgen voor jullie dierbaren. En voor iedereen die een mantelzorger in zijn omgeving kent, hoop ik dat je er voor de mantelzorger wilt zijn, gewoon even er zijn, even een knuffel of luisterend oor geven, dat is onbetaalbaar waardevol. 

Dit was mijn laatste blog voor Mezzo. Dankjewel Mezzo dat ik mijn ervaringen via jullie heb mogen delen. Dankjewel voor het lezen van mijn blogs over mijn leven als mantelzorger

Liefs Susanne 

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs