'Weet je wat jij moet doen?'

  • Gepubliceerd: 2 december 2016
  • Susanne

Deze zin heb ik tot vervelends toe gehoord. Ja, absoluut vanuit goede bedoelingen, alleen heb ik inmiddels een allergische reactie ontwikkeld tegen deze zin. Mijn donkere opstandige verstopte kant kon geactiveerd worden en exploderen door deze zin. Ook al wil ik zelf deze zin soms ook tegen mensen om mij heen uitspreken. Dan realiseer ik me dat het niet altijd als prettig wordt ervaren. 

In mijn beleving willen mensen altijd oplossingen geven of bedenken wanneer iemand zijn verhaal uitstort. Ook ik heb de enorme grote neiging om altijd alles op te willen lossen. Hoe irritant ik dat zelf ook vind wanneer ik dit doe of wanneer anderen dit doen. Toch is deze oplosneiging in mezelf deze laatste jaren wel wat veranderd en weggegaan. 

Juist door het chronisch ziek zijn van mijn pap én door zijn overlijden heb ik dubbel en dwars ervaren dat je niet alles in het leven kunt oplossen en dat er echt ervaringen en gebeurtenissen in het leven voorbij komen die je mag leren ervaren, accepteren en loslaten. 

Vechten kost enorm veel energie en geeft ook niet altijd de gewenste oplossingen. Helaas, want ook ik heb wat af gevochten voor mijn pap. Toch ontdekte ik steeds meer dat niet alles op te lossen is. Zeker niet wanneer je van dichtbij te maken krijgt met ziekte. 

Die drang tot het willen bieden van oplossingen begrijp ik echt. Mijn ervaring was juist dat ik behoefte had aan een luisterend oor. Dat heb ik als een vele grotere oplossing ervaren dan die goed bedoelde zin: 'weet je wat jij moet doen'. Want dat werd gevolgd door een gegeven idee die ik zelf allang had bedacht maar dat gewoon niet haalbaar of uitvoerbaar was. 

Voor mij waren juist die goed bedoelde adviezen een grote bron van frustratie en voeding voor onzekerheid, twijfels en onrust. Dat lag ook wel aan mij zelf, van nature een perfectionist.  

Medeleven voelde voor mij als een 'oplossing' voor de periode dat ik mantelzorger was omdat ik daardoor mezelf even gehoord en gesteund voelde. Iemand die mij even opbelde of langs kwam en oprecht de tijd nam om te luisteren naar mijn verhalen. Een kaartje of een bosje bloemen, dat gaf mij echt ook kracht om door te gaan. Even iemand die mij een dikke knuffel gaf of mij mee uiteten nam zodat ik even weg was van de dagelijkse drukte en zorgen. 

Gewoon even die aandacht voor mij als persoon en gewoon even dat luisterende oor en die bijzondere lieve woorden, dat waren voor mij de 'oplossingen' in de onmogelijke zware jaren van zorgen hebben om en voor mijn zieke papa. 

Gewoon medeleven in plaats van onmogelijke goedbedoelde oplossingen. Vaak weten mantelzorgers heel goed waar de schoen wringt en hoe zij het eigenlijk zouden moeten organiseren toch blijft het voor vele onmogelijk om je dierbare aan zijn lot over te laten. Het blijft vaak onmogelijk moeilijk om de zorg uit handen te geven ook al weet je dat anderen de zorg kunnen verlenen. 

Gewoon dat stukje begrip en medeleven is soms alles waar behoefte aan is om door te kunnen gaan. En als jij dat moeilijk vindt kun je misschien beter vragen waar de mantelzorger zelf behoefte aan heeft in plaats van te zeggen: weet je wat jij moet doen.... Of stel gewoon de vraag of er behoefte is aan tips en adviezen. Of zeg dat jij niet weet wat je moet zeggen of kunt doen, dat je graag wilt helpen maar niet weet hoe je kunt helpen. 

Misschien is het allerbelangrijkste wel dat de omgeving zichzelf mag proberen te verdiepen in de situatie van de mantelzorger zodat er begrip kan ontstaan in plaats van oplossingen willen geven die niet haalbaar zijn of bestaan. 

Vraag het gewoon eens aan de mantelzorgers om je heen, vraag hoe hun dagen eruit zien als mantelzorger, bel ze gewoon eens op om te luisteren, zeg gewoon eens dat je respect voor ze hebt, breng een bosje bloemen langs of neem ze een keertje mee uiteten, al is dat in het restaurant van het ziekenhuis, het gaat om de aandacht, medeleven en begrip. Al was er maar iemand samen met mij boos op de hele wereld dan voelde ik alweer wat meer kracht om door te gaan. Dat was tenminste mijn ervaring. 

Niemand kon de situatie van mij en mijn pap veranderen, wel zijn er dierbare geweest die mij hebben geholpen door de situatie af en toe dragelijk te maken juist door begrip en medeleven. 

Liefs Susanne 

Susanne

Susanne is negen jaar mantelzorger geweest voor haar vader. Tot aan zijn overlijden. Zij is een trot... Bekijk profiel en blogs