Mantelzorgen?.... Nee hoor, gewoon Liefde!

Ik zorgde jarenlang voor mijn man die in mei 2013 is overleden. Ook komt er in ons gezin met drie kinderen (15, 18 en 21 jaar oud) ADHD en een stoornis in het autistisch spectrum voor.

Daar zit je dan, als 38 jarige met het vooruitzicht veel te jong de liefde van je leven te verliezen, veel te jong weduwe te worden. Net bezig met trajecten bij het Riagg voor de kinderen. En nou dit…drie kinderen die veel te vroeg hun vader gaan verliezen. En die vader…zet zijn schouders eronder, voelt zich niet ziek en wil niet ziek zijn. En ik, ben ik nu mantelzorger, voel ik me mantelzorger? Nee, want ondanks de vele chemokuren en ziekenhuisbezoeken pakken we de draad van ons leven op.

Heet dit mantelzorg? Nee toch!

Wonder boven wonder heeft mijn man nauwelijks last van bijwerkingen van de zware chemokuren, blijft zich goed voelen. En we leven volop, sporten, werken, genieten. Maar de zorgen zijn nooit uit onze hoofden en de agenda`s vol van de afspraken. Heet dit mantelzorg, nee toch! In de tussentijd gaan ook de trajecten door bij het Riagg, dat we nog tijd hebben om te werken en een stichting(Stichting Beeldgestuurde Behandelingen van Kanker) op poten te zetten…..Maar mantelzorgen, nee dat doe ik toch niet?

Een aantal jaren na de diagnose, vele behandelingen in het buitenland verder komt dan toch de tegenslag. De conditie van die ijzersterke man wordt minder, hij kan steeds minder en ik moet steeds meer. Hij kan zichzelf nog verzorgen, staat regelmatig in de keuken en heeft nog plezier (kop in het zand steken hebben wij dit ook weleens genoemd) en werkt nog waar hij kan. Eind 2012 gaat het toch wel snel bergafwaarts en is het duidelijk, de kanker krijgt vat op hem, vijf jaar later dan verwacht maar nog steeds veel te vroeg.

Hulpmiddelen doen hun intrede

De laatste maanden breken aan. Het werken gaat niet meer en de hulpmiddelen doen hun intrede in de woonkamer. Zelf werk ik ook nog slechts een paar uurtjes in de ochtenden, want ja er moet gemantelzorgd worden.

Met alle liefde die we in ons hebben begeleiden en verzorgen we mijn man en vader naar zijn einde, 48 jaren jong. Mantelzorgen….ja dit lijkt er wel op. Met de tips van de thuiszorg lukt het om de verzorging volledig zelf te doen. Enorm zwaar maar een zeer waardevolle periode waarin het afscheid met rasse schreden dichterbij komt. Mantelzorgen?...nee hoor gewoon Liefde!

Onvoorwaardelijke liefde

En de kinderen, rijden naar de thuiszorgwinkel, doen boodschappen en blijven bij papa als ik snel naar de apotheek ren. Pubers zijn het met een gevoel van verantwoordelijkheid en onvoorwaardelijke liefde voor hun vader. Veel te vroeg worden ze geconfronteerd met dat wat men mantelzorg noemt.

Eigenlijk ben ik al die jaren mantelzorger geweest voor mijn gezin alleen voelt het niet zo of toch wel….ben ik daarom vaak zo moe!

Regie in eigen hand

Wat contacten met de instanties betreft, hier kan ik alleen maar positief over zijn maar heb er dan ook erg weinig mee te maken gehad. We hadden de regie en uitvoering in eigen hand.